Łada Łuzina

Łada Łuzina
Лада Лузіна
Ilustracja
Łada Łuzina podczas targów książki w 2011
Imię i nazwisko

Władysława Kuczerowa
(Владислава Кучерова)

Data i miejsce urodzenia

21 października 1972
Kijów

Łada Łuzina (ukr. Лада Лузіна), właśc. Władysława Kuczerowa (ukr. Владислава Кучерова[1]; ur. 21 października 1972 w Kijowie[2][3]) – ukraińska powieściopisarka, dziennikarka, poetka, krytyczka teatralna, dramatopisarka i osobowość telewizyjna[4].

Życiorys

Jej rodzice rozwiedli się, gdy miała cztery lata. Jak sama wspomina, wychowywana była przez matkę, którą nazywa „złotą”, ponieważ nigdy niczego jej nie narzucała ani nie zakazywała. „To dzięki jej wychowaniu ukształtowało się we mnie główne życiowe przekonanie: na świecie nie ma rzeczy niemożliwych. Wszystkie zasady i prawa są iluzoryczne” – mówiła Łuzina[3].

Z czasem przyjęła nazwisko panieńskie matki jako swój pseudonim artystyczny[3].

Po ukończeniu ósmej klasy rozpoczęła naukę w szkole zawodowej nr 18 o profilu architektonicznym, po czym przez pewien czas pracowała w budownictwie. Następnie studiowała krytykę teatralną na Instytucie Teatralnym w Kijowie. Już od pierwszego roku studiów publikowała swoje artykuły i wiersze w różnych czasopismach[3].

Po zakończeniu nauki rozpoczęła pracę jako dziennikarka tabloidowa, co przyniosło jej przydomek „skandalicznej dziennikarki”[3][5].

Twórczość

Tworzy głównie literaturę urban fantasy[6], a akcja jej utworów najczęściej rozgrywa się w Kijowie, gdzie mieszka i pracuje[5]. Karierę pisarską rozpoczęła w 2002, samodzielnie publikując swoją pierwszą książkę[7] pt. Moja Lolita[3].

Największą popularność przyniosła jej seria Wiedźmy z Kijowa (ros. Ведьмы Киева), którą rozpoczęła w 2005 książką Miecz i krzyż. Cykl łączy elementy kryminału i fantasy[7], podejmując tematykę tożsamości kulturowej Kijowa jako miasta pogranicza pomiędzy Rosją a Ukrainą[5][8].

Początkowo planowano, że trzeci tom serii – Przepis Mistrza – ukaże się jesienią 2011 roku. Na stronie internetowej autorki opublikowano osiem pierwszych rozdziałów, jednak do 2014 roku książka nie została wydana. W zamian w 2011 roku ukazały się trzy inne powieści z serii.

W 2014 ukazała się jej książka wspomnieniową Как я была скандальной журналисткой. Natomiast jej powieść urban fantasy z 2020 Киевские ведьмы. Бесы с Владимирской горки inspirowana była historycznymi epidemiami dżumy i cholery w Kijowie[7].

Poglądy

Łuzina uważa, że Ukraina, Białoruś i Rosja mają wspólne korzenie sięgające Rusi Kijowskiej. Rosję określiła jako „córkę Ukrainy”[9].

Przypisy

  1. ↑ Antoni Murawski, Łada Łuzina – Kim Jest Jedna Z Najpopularniejszych Pisarek Współczesnej Ukrainy?, „Studia Ukrainica Posnaniensia”, academia.edu, 2015, DOI: 10.14746/SUP.2014.2.24 [dostęp 2025-05-17] (pol.).
  2. ↑ Лада Лузіна (Lada Luzina) [online], folio.com.ua [dostęp 2025-05-17] (ukr.).
  3. 1 2 3 4 5 6 Лузіна Лада [online], bukvoid.com.ua [dostęp 2025-05-17] (ukr.).
  4. ↑ Łada Łuzina [online], Wydawnictwo Insignis [dostęp 2025-05-17].
  5. 1 2 3 Anna Olshevska, Wie verhext – Kiew als russische Stadt: Zu Lada Lusinas Romanreihe „Die Hexen von Kiew“, Verlag, 15 marca 2014, s. 123–150, DOI: 10.1515/transcript.9783839419182.123/html, ISBN 978-3-8394-1918-2 [dostęp 2025-05-17] (niem.).
  6. ↑ Петухова Олена Іванівна, ИНТЕРМЕДИАЛЬНОСТЬ В ПОВЕСТИ ЛАДЫ ЛУЗИНОЙ «НИКОЛА МОКРЫЙ», „Наукові записки Харківського національного педагогічного університету імені Г.С. Сковороди "Літературознавство"”, 2 (84), zenodo.org, 2017, s. 110–121, DOI: 10.5281/zenodo.268994 [dostęp 2025-05-17] (ang.).
  7. 1 2 3 Martyna Halbiniak, Znana ukraińska autorka pojawi się na Pyrkonie 2023. Łada Łuzina gościem Strefy Literackiej! [online], pyrkon.pl, 12 kwietnia 2023 [dostęp 2025-05-17] (pol.).
  8. ↑ Kristin Elisabeth Altmann, Stadt, Mord, Ordnung. Urbane Topographien des Verbrechens in der Kriminalliteratur aus Ost- und Mitteleuropa.: Colombi, Matteo (Hrsg.), Stadt, Mord, Ordnung. Urbane Topographien des Verbrechens in der Kriminalliteratur aus Ost- und Mitteleuropa. Bielefeld: transcript Verlag 2012, 312 S., ISBN 978-3-8376-1918-8, „Zeitschrift für Slawistik”, 59 (4), degruyterbrill.com, 2014, s. 599–601, DOI: 10.1515/slaw-2014-0043, ISSN 2196-7016 [dostęp 2025-05-17] (niem.).
  9. ↑ Яку помилку допускають українці, відхрещуючись від Росії, розповідає письменниця Лада Лузіна [online], New Voice [dostęp 2025-05-17] (ukr.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.