Żuraw indyjski
| Antigone antigone[1] | |||
| (Linnaeus, 1758) | |||
.jpg) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
żuraw indyjski | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 | |||
Żuraw indyjski[4], antygona indyjska[5] (Antigone antigone) – gatunek dużego ptaka z rodziny żurawi (Gruidae) występujący w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej oraz w północnej Australii.
Podgatunki i zasięg występowania
Obecnie wyróżnia się trzy podgatunki żurawia indyjskiego[2][6]:
- A. antigone antigone (Linnaeus, 1758) – północne Indie, Nepal, Bangladesz
- A. antigone sharpii (Blanford, 1895) – Mjanma, Kambodża, południowy Laos, południowy Wietnam
- A. antigone gillae (Schodde, Blackman & Haffenden, 1989) – północna i północno-wschodnia Australia (głównie Queensland).
Populację z północnych Filipin (która już wymarła) zaliczono do podgatunku A. a. luzonica Hachisuka, 1940, obecnie zwykle traktowanego jako synonim A. a. sharpii. Badania genetyczne, których wyniki opublikowano w 2020, sugerują, że faktycznie może to być odrębny podgatunek[6].
Morfologia
- Wygląd
- Upierzenie popielatoszare z prawie nagą głową, której górna część jest biaława, a pozostała część, gardło i górna część szyi w charakterystycznym, czerwonym kolorze. Podgatunek nominatywny ma białą środkową część szyi i lotki trzeciego rzędu; jest największym z podgatunków, sharpii jest mniejszy, a gillae najmniejszy. Tęczówka pomarańczowa[2].
Żuraw indyjski jest najwyższym z wszystkich gatunków ptaków latających[2].
- Średnie wymiary
Ekologia i zachowanie
- Biotop
- Tereny podmokłe, przerzedzone lasy.
- Pożywienie
- Żywi się małymi gryzoniami, rybami, płazami, dużymi owadami, a także roślinami wodnymi. Żeruje w niewielkich stadach.
- Rozmnażanie
- Żurawie indyjskie łączą się ze sobą na całe życie. W okresie godowym para wykonuje charakterystyczny taniec. Gniazdo budują na niewielkich wysepkach, po czym samica składa w nim 2 jaja. Pisklęta usamodzielniają się po 85–100 dniach, dojrzałość płciową uzyskują w wieku 2 lat.
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku klasyfikuje żurawia indyjskiego jako gatunek narażony (VU, Vulnerable). Liczebność populacji w 2005 roku była szacowana na 13–15 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[3][7].
Przypisy
- 1 2 Antigone antigone, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2025-02-17] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Archibald, G.W., Meine, C.D. & Garcia, E.F.J.: Sarus Crane (Antigone antigone). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-02].
- 1 2 Antigone antigone, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Gruinae Vigors, 1825 - żurawie (wersja: 2024-06-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-02-17].
- ↑ antygona indyjska, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-02-17].
- 1 2 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v14.2). [dostęp 2025-02-17]. (ang.).
- ↑ Species factsheet: Sarus Crane Grus antigone [online], BirdLife International, 2016 [dostęp 2025-02-17] (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).