34 Pułk Artylerii Lekkiej
 | |
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1945 |
| Rozformowanie |
1957 |
| Tradycje | |
| Nadanie sztandaru |
1947 |
| Kontynuacja | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
ppłk Mikołaj Chlupin |
| Organizacja | |
| Numer | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
.svg.png){kind=small}
34 pułk artylerii lekkiej (34 pal) – oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.
Formowanie i zmiany organizacyjne
Pułk sformowany został w garnizonie Poznań na podstawie rozkazu nr 58/org. Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 15 marca 1945, w składzie 12 Dywizji Piechoty.
Rejon formowania pułk opuścił już po zakończeniu wojny. Udziału w walkach nie brał. Po wojnie uczestniczył w akcji rolnej i osiedleńczej[4]. Stacjonował wtedy w Kluczewie. W marcu 1946 pułk stacjonował już w garnizonie Szczecin przy ulicy Unii Lubelskiej (budynek szpitala)[5]. Później przeniósł się do kompleksu koszarowego przy al. Wojska Polskiego[6].
W czerwcu 1947 gen. Marian Spychalski wręczył pułkowi sztandar[7].
W maju 1949 pułk przeszedł w podporządkowanie dowódcy 8 Dywizji Piechoty i przedyslokowany został do garnizonu Kołobrzeg. W 1951 jednostka przeformowana została w 34 pułk artylerii haubic[8].
W 1957 pułk został rozformowany. Na jego bazie sformowano: 103 i 104 dywizjon artylerii haubic oraz 48 szkolną baterię artylerii[9]. Pod koniec 1958 pułk został odtworzony[10]. W terminie do 15 marca 1963 jednostka przeformowana została w 34 Pułk Artylerii, a w maju 1967 przemianowana na 4 Pułk Artylerii[11][12].
Żołnierze pułku
Dowódcy pułku:
- ppłk Mikołaj Chlupin
- ppłk Charłamow (do 1946)[7]
- mjr Tadeusz Pióro (od XI 1946)
Oficerowie pułku:
Skład etatowy
Razem:
żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów – 299, kanonierów – 644)
sprzęt:
- 76 mm armaty – 24
- 122 mm haubice – 12
- rusznice przeciwpancerne – 12
- samochody – 108
- ciągniki – 24
a.jpg) |
 |
Przypisy
- ↑ Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946
- ↑ Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Toruniu
- 1 2 Kajetanowicz 2005 ↓, s. 427.
- ↑ Ways 1967 ↓, s. 113.
- ↑ Faszcza 2005 ↓, s. 24.
- ↑ Roman 2017 ↓, s. 188.
- 1 2 Roman 2017 ↓, s. 191.
- ↑ Rozkaz MON Nr 0044/Org. z 17.05.1951
- ↑ Rozkaz MON Nr 0025/Org. z 2.04.1957 r.
- ↑ Rozkaz MON Nr 0010/Org. z 2.10.1958 r.
- ↑ Rozkaz MON Nr 07/MON z 4 maja 1967 r.
- ↑ Wojtaszak i Kozłowski 2001 ↓, s. 179.
Bibliografia
- Dariusz Faszcza: Z dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2005. ISBN 83-11-10131-0.
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
- Józef Roman: Moja służba w 12 Dywizji Piechoty (1945–1949). W: Andrzej Aksamitowski, Dariusz Faszcza: Pomorze militarne. Wokół zagadnień polityki i obronności na Pomorzu Zachodnim w polskim 70-leciu. Szczecin: Instytut Politologii i Europeistyki Uniwersytetu Szczecińskiego, 2017. ISBN 978-83-64629-60-0.
- Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X–XX wiek: materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.
- Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
- Garnizon Kołobrzeg. [dostęp 2016-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-09)].