Adolf Fiszer
 major piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Adolf Zygmunt Fiszer |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
27 października 1891 |
| Data i miejsce śmierci |
16-19 kwietnia 1940 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
_BAR.svg.png){kind=small}    | |
Adolf Zygmunt Fiszer (ur. 27 października 1891 w Zaleszczykach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 27 października 1891 w Zaleszczykach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Marii z Balickich[1]. W 1913 ukończył naukę w klasie VIIIa i zdał maturę w c. k. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[2]. Do wybuchu I wojny światowej ukończył sześć semestrów. We wrześniu 1914 został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii[3]. Ukończył szkołę oficerską. W latach 1915–1917 walczył na froncie serbskim, włoskim, rumuńskim i rosyjskim. Awansował na podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 i porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1918[3].
9 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie. W 1921 był przydzielony do Grupy Szkolnej 6 Armii[4][5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 541. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W 1924 był przydzielony z macierzystego pułku do Oddziału Ogólnego Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[7] na stanowisko kierownika referatu mobilizacyjnego[3]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 171. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W 1926 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy II batalionu[9]. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[10]. W sierpniu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[11], a z dniem 28 lutego 1930 przeniesiony w stan spoczynku[12]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[13].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Od grudnia 1939 przebywał w obozie w Kozielsku. Między 16 a 19 kwietnia 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany[14]. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[15]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Był żonaty z Józefą z Siedlakowskich[16].
Ordery i odznaczenia
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 139.
- ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 52, 60.
- 1 2 3 4 5 6 Snitko-Rzeszut 1992 ↓, s. 330.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 70, 617.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 173, 409.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 46.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 63, 164, 351.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 64, 176.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 210.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 254.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 11.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 327, 842.
- ↑ Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 759.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Snitko-Rzeszut 1992 ↓, s. 331.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 173.
- 1 2 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 759 foto..
Bibliografia
- Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1913. Sambor: Nakładem Funduszu Naukowego, 1913.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Kozielskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Janina Snitko-Rzeszut. Pro memoria. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 2 (140), 1992. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny.