Ambasadorowie Stanów Zjednoczonych w Polsce

Ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce

Ambassador of the United States to Poland

Flaga Ambasadora Stanów Zjednoczonych
Stanowisko
Państwo	Polska
Data utworzenia	1871, 1919, 1945
Pierwszy	Hugh Gibson
Obecny	vacat
Siedziba	Ambasada Stanów Zjednoczonych w Warszawie
Strona internetowa

Ambasadorowie Stanów Zjednoczonych w Polsce – przedstawiciele dyplomatyczni w randze ambasadora, stojący na czele misji dyplomatycznych Stanów Zjednoczonych w Polsce^[1], mianowani przez Prezydenta USA, za radą i zgodą Senatu^[2]. Głównymi celami ich misji są ochrona i promocja amerykańskich interesów w Polsce oraz rozwijanie obustronnych stosunków gospodarczo-społecznych poprzez kontakty z władzami polskimi oraz z polskim biznesem, organizacjami pozarządowymi, instytucjami oświatowo-naukowymi, społecznymi i mediami^[3].

Historia amerykańskich przedstawicielstw dyplomatycznych na ziemiach polskich rozpoczęła się w 1871 roku, kiedy w Warszawie (znajdującej się wtedy w zaborze rosyjskim) otworzono pierwszy konsulat Stanów Zjednoczonych. Placówka ta została zamknięta podczas I wojny światowej, w 1917 roku, po wypowiedzeniu przez Stany Zjednoczone wojny Niemcom, które wtedy okupowały Warszawę. W styczniu 1919 roku, po uznaniu przez USA niepodległości Polski, nawiązano pomiędzy obydwoma krajami oficjalne stosunki dyplomatyczne. Cztery miesiące później, 2 maja 1919 roku, amerykański polityk i dyplomata Hugh S. Gibson przedłożył polskim władzom list uwierzytelniający, zostając pierwszym przedstawicielem Stanów Zjednoczonych w Polsce w randze posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego^[4]. Począwszy od 1930 roku szefowie misji dyplomatycznych w Polsce rezydowali jako tytularni ambasadorzy. Na pierwszego w historii amerykańskiego ambasadora w Polsce mianowany został Alexander Moore, były ambasador USA w Hiszpanii i w Peru, który jednak z powodu nagłej śmierci jeszcze przed złożeniem przysięgi nigdy nie objął swojej funkcji^[5]. Na stanowisku zastąpił go pionier amerykańskiej automobilistyki i polityk John Willys^[6].

Wybuch II wojny światowej nie spowodował zawieszenia polsko-amerykańskich stosunków dyplomatycznych. 5 września 1939 roku, aktualnie rezydujący w Polsce ambasador USA Anthony Biddle Jr przeniósł się do Paryża (kilka dni później Francja stała się również miejscem schronienia dla Polskiego Rządu na uchodźstwie^[7]). Po upadku Francji w 1940 roku, polski rząd ewakuował się do Londynu, wraz z nim do Anglii wyjechał Anthony Biddle, który dostał akredytację rządu USA na reprezentowanie go w stosunkach dyplomatycznych z przebywającymi również na uchodźstwie w Londynie rządami Belgii, Czechosłowacji, Grecji, Luksemburga, Holandii, Norwegii i Jugosławii^[4]. Biddle opuścił Londyn w 1943 roku, by jako generał Armii Stanów Zjednoczonych wziąć udział w wojnie^[8], ale do jej końca zastępował go Rudolf Schoenfeld jako chargé d’affaires ad interim^[9].

Wraz z końcem wojny, w wyniku porozumień jałtańskich Stany Zjednoczone wycofały swoje poparcie dla rządu na uchodźstwie, sankcjonując działalność Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej^[10]. 5 lipca 1945 roku, ambasada amerykańska przy polskim rządzie w Londynie została zamknięta^[11]. 31 lipca 1945 roku wznowiła działalność ambasada w Warszawie, ambasadorem został przedwojenny sekretarz placówki Arthur Lane. Rok później, w 1946 roku, zostały w Polsce otworzone dwie amerykańskie placówki konsularne: 16 stycznia w Poznaniu i 1 lipca w Krakowie. Obydwie placówki działają do dziś, chociaż okresowo ich działalność była zawieszana^[4][12]. W latach 1945–1950 funkcjonowała też placówka konsularna w Gdańsku.

• Ambasada Stanów Zjednoczonych Ameryki w Polsce

• Strona ambasady [dostęp 2018-08-27]