Andrzej Ślęzak

Urodził się 8 grudnia 1952 r. w Boczkowicach w rodzinie Antoniego i Władysławy (z domu Ślęzak). Rodzice prowadzili gospodarstwo rolne. W 1971 ukończył I Liceum Ogólnokształcące we Włoszczowie^[1]. Studiował w Instytucie Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach, który ukończył w 1977, otrzymując tytuł zawodowy magistra fizyki^[2]. Stopień naukowy doktora nauk przyrodniczych w zakresie biologii medycznej i biofizyki uzyskał w 1987 na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Stopień doktora habilitowanego nauk fizycznych o specjalności fizyka molekularna uzyskał 25 listopada 1996 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach na podstawie rozprawy pod tytułem Efekty grawitacyjne w biernym transporcie membranowym^[3]. Tytuł naukowy profesora nauk fizycznych otrzymał 14 listopada 2006^[4].

W latach 1977–2000 był pracownikiem naukowym kilku polskich uczelni, poczynając od Instytutu Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego) w Kielcach, a następnie Katedry Biofizyki Wydziału Lekarskiego w Zabrzu Śląskiej Akademii Medycznej (obecnie Śląski Uniwersytet Medyczny) w Katowicach i Instytutu Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Jana Długosza) w Częstochowie^[2]. W latach 2000–2019 pracował w Politechnice Częstochowskiej na stanowisku profesora zwyczajnego, gdzie pełnił funkcję Dyrektora Instytutu Nauk o Zdrowiu i Żywieniu. Był również członkiem Senatu Politechniki i Rady Wydziału Zarządzania^[2]. Od 7 listopada 2019 jego podstawowym miejscem pracy jest Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie^[5], gdzie pełni funkcję Kierownika Katedry Nauk o Zdrowiu i Fizjoterapii^[6].

Głównymi kierunkami jego naukowych zainteresowań były termodynamika nierównowagowa oraz transport błonowy^[7]. Posiadany aparat naukowy wykorzystuje do matematycznego modelowania procesów transportu membranowego z wykorzystaniem metod termodynamiki nierównowagowej i sieciowej. Ma na swoim koncie aplikacje optyki nieliniowej do projektowania nanomateriałów, biomateriałów i materiałów błonotwórczych. Ważnym aspektem jego działalności naukowej jest fizjoterapia, w tym wykorzystanie modeli matematycznych do opisu relacji pomiędzy składnikami diety a masą ciała^[8]. Do jego najważniejszych osiągnięć naukowych należy odkrycie membranowej niestabilności Raylegha-Taylora oraz opracowanie uogólnionych modeli transportu membranowego dla układów z polaryzacją stężeniową, w tym rozwinięcie modelu Kadem-Katchalsky’ego i modelu Kadem-Katchalsky’ego-Peusnera^{[9][10][11][12][13][14][15][16][17][18][19][20][21]}.

Był autorem lub współautorem ponad 220 artykułów naukowych z biofizyki, fizyki, inżynierii materiałowej, biochemii, zdrowia publicznego i medycyny opublikowanych w czasopismach o zasięgu międzynarodowym i wydawanych przez koncerny wydawnicze takie, jak Elsevier, Springer, Walter de Gruyter czy Willey^[8]. Autor szeregu monografii naukowych i rozdziałów w podręcznikach akademickich. Jego publikacje były cytowane ponad 2000 razy w światowym piśmiennictwie naukowym^[7]. Był promotorem sześciu doktorantów i recenzentem siedmiu rozpraw doktorskich^[3].