Antoni Śliwiński (wojskowy)

Antoni Śliwiński
Ilustracja
major broni pancernych major broni pancernych
Data i miejsce urodzenia

27 lipca 1897
Lublin

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

91 dywizjon pancerny

Stanowiska

dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Grób symboliczny majora Śliwińskiego oraz jego żony i syna na cmentarzu Bródnowskim.

Antoni Śliwiński (ur. 27 lipca 1897 w Lublinie[1], zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major broni pancernych Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Andrzeja (zm. 1942) i Marii z Malinowskich (zm. 1920) urodzony 27 lipca 1897 w Lublinie, ówczesnej stolicy guberni lubelskiej[2][3][4]. Absolwent gimnazjum filozoficznego w Mińsku Litewskim. W latach 1916–1917 w armii rosyjskiej, w pułku balonowym. Po ukończeniu szkoły wojskowej chorążych w listopadzie 1917 skierowany do I Korpusu Polskiego[5]. Pełnił funkcję oficera do zleceń przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym. Od 1918 w Wojsku Polskim, w Mińskim pułku strzelców. Z tym pułkiem odbył całą kampanię wojny 1920 roku[5]. Awansował do stopnia podporucznika w 1919, i w 1920 do stopnia porucznika.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku, został adiutantem 86 pułku piechoty. Po ukończeniu przeszkolenia w Szkole Podchorążych w Warszawie (1923) przeniesiony do 10 pułku piechoty na dowódcę kompanii, a następnie do Oddziału Sztabowego MSWojsk. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6][7]. Odbył kurs w Szkole Czołgowo-Samochodowej i skierowany został do 21 pułku piechoty na adiutanta. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty, został oficerem mobilizacyjnym pułku. W marcu 1930 został przeniesiony do 1 pułku czołgów[8]. Od 1931 dowódca kompanii szkolnej w 1 pułku pancernym. W 1933 został przeniesiony do 3 batalionu czołgów i samochodów pancernych[9]. W marcu 1934 dowodził kompanią w tym batalionie[10]. W tym samym roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych[11] na stanowisko dowódcy doświadczalnego batalionu pancerno-motorowego. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1935 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12][7]. W 1937, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych, grupa liniowa[13]. W marcu 1939 pełnił służbę w 4 batalionie pancernym w Brześciu na stanowisku I zastępcy dowódcy batalionu[14].

W kampanii wrześniowej dowodził 91 dywizjonem pancernym, który wchodził w skład w Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku[15]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[15], gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[16]. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 3238[15][17].

Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 28K-2-17).

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[18][19][20]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[21][22][23].

Był żonaty z Katarzyną z Mączyńskich (zm. 1944), zamordowaną przez Niemców na Pawiaku, z którą miał syna Władysława Kazimierza (1921–1951), porucznika pilota Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawalera Orderu Virtuti Militari, zamordowanego w więzieniu mokotowskim[24][25].

Awanse

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Wg innej wersji: w Cebluwie w guberni podolskiej, por. Cmentarze katyńskie : Lista ofiar. Śliwiński Antoni. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. [dostęp 2025-03-22].
  2. 1 2 3 4 5 Kolekcja VM ↓, s. 3.
  3. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-23].
  4. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 549, tu podano, że urodził się w Cebulowie k. Kamieńca Podolskiego.
  5. 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 122.
  7. 1 2 Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 339.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 104.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 187.
  10. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1, 2.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 155.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935, s. 70.
  13. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 232.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 793.
  15. 1 2 3 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 549.
  16. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  17. 1 2 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 293.
  18. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 23 [dostęp 2024-10-14] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  19. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  20. ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  21. ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
  22. ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
  23. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  24. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 2.
  25. ↑ Władysław Śliwiński. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.6044 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-23].
  26. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
  27. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-23].
  28. ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-23].

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
  • Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
  • Śliwiński Antoni. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.45-3549 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-08-20].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.