Automatyczny sygnalizator skażeń GSA-12

Automatyczny sygnalizator skażeń GSA-12 – radziecki przyrząd rozpoznania bojowych środków trujących używany między innymi w Wojsku Polskim.

Automatyczny sygnalizator skażeń GSA-12 był przeznaczony do automatycznego wykrywania w powietrzu i sygnalizowania obecności środków fosforoorganicznych typu G i typu V. Detekcję fosforoorganicznych środków trujących oparto na biochemicznej reakcji inhibicji aktywności katalitycznej esterazy cholinowej^[1]. Sygnalizator skażeń obsługiwał jeden żołnierz. W skład GSA-12 wchodziły: przyrząd pomiarowy, pulpit sygnalizacji wynośnej, blok zasilania i zestaw środków wskaźnikowych^[2]. Automatyczne sygnalizatory skażeń GSA-12 stanowiły wyposażenie samochodów rozpoznania skażeń UAZ-479rs i śmigłowców rozpoznania skażeń Mi-2rs^[3].

Dane taktyczno-techniczne^[2]

• reżimy pomiarowe:
  • praca ciągła,
  • praca okresowa,
• reakcja – 270 sekund^[a]
• ponowna reakcja:
  • na podzakresie I – po 120 sekundach,
  • na podzakresie II – po 16 minutach,
• bezobsługowa praca:
  • na podzakresie I – 8 godzin,
  • na podzakresie II – 24 godziny,
• podgrzanie badanego powietrza – od 5 do 50 °C,
• temperatura w termostatowej części przyrządu – od 30 do 40 °C.

Zestaw produkowany był przez PPH Polskie Odczynniki Chemiczne w Gliwicach. Były to odczynniki i elementy niezbędne do wykrywania fosforoorganicznych środków trujących. W skład kompletu wchodziły: preparat enzymatyczny, substrat chromogenny, taśma absorpcyjna, bufory, roztwory pomocnicze^[4].

• Ireneusz Nowak: Wybrane problemy historii polskiej techniki wojskowej XX wieku. Sprzęt i środki wojsk chemicznych. T. 2. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2001. ISBN 83-88062-81-6.