Bitwa o Oborniki

Bitwa o Oborniki

II wojna światowa, front wschodni, operacja wiślańsko-odrzańska
Czas	24 stycznia 1945
Miejsce	Oborniki
Terytorium	Polska pod okupacją III Rzeszy
Przyczyna	operacja wiślańsko-odrzańska
Wynik	zdobycie Obornik przez Armię Radziecką
Strony konfliktu
ZSRR  III Rzesza
Dowódcy
gen. Michał Katukow gen. Siemion Bogdanow
Siły
1 Gwardyjska Armia Pancerna 2 Gwardyjska Armia Pancerna
Położenie na mapie Polski w latach 1945–1951 miejsce bitwy
52°38′41″N 16°48′51″E/52,644722 16,814167

Bitwa o Oborniki – starcie zbrojne mające miejsce 24 stycznia 1945 między oddziałami Armii Czerwonej a wojskami niemieckimi, zakończone zdobyciem i uwolnieniem Obornik spod okupacji niemieckiej.

W wyniku pomyślnego przebiegu ofensywy Armii Czerwonej która ruszyła 12 stycznia 1945, jako pierwsze dotarły do Obornik radzieckie armie pancerne. Były to 1 Gwardyjska Armia Pancerna dowodzona przez gen. Michała Katukowa i 2 Gwardyjska Armia Pancerna dowodzona przez gen. Siemiona Bogdanowa^[1].

Ponieważ Niemcy uczynili z miasta Oborniki silny punkt oporu doszło do walk. W bojach o Oborniki w tym w walkach w mieście uczestniczyli żołnierze 44 Gwardyjskiej Brygady Pancernej dowodzonej przez płk. Józefa Gusakowskiego oraz 1 Korpusu Zmechanizowanego dowodzonego przez gen. Siemiona Kriwoszeina. Garnizon niemiecki został pokonany, jednak Niemcy pod osłoną nocy wycofali się z miasta, niszcząc przy okazji mosty. W dniu 24 stycznia 1945 roku mieszkańcy Obornik zostali uwolnieni spod okupacji niemieckiej^[1].

• Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: 1977.