Bitwa pod Dąbrowicą
| II wojna światowa | |||
| Czas |
1 marca 1944 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna |
niemiecka akcja antypartyzancka | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
Położenie na mapie Okupowanej Polski w latach 1941-1944 _location_map.svg.png) | |||
 50°17′22″N 22°33′51″E/50,289444 22,564167 | |||
.svg.png){kind=small}
.svg.png){kind=small}
.svg.png){kind=icon}
Bitwa pod Dąbrowicą – starcie zbrojne mające miejsce 1 marca 1944 roku w rejonie Dąbrowicy stoczone między radzieckimi partyzantami z 1 Ukraińskiej Dywizji Partyzanckiej im. gen. mjr. Sidora Kowpaka dowodzonej przez ppłk. Piotra Werszyhorę a niemiecką ekspedycją antypartyzancką[1].
Przebieg antypartyzanckiej akcji
Wykonująca tzw. rajd polski 1 Ukraińska Dywizja Partyzancka zakwarerowała w rejonie wsi Dąbrowica[2]. Zwalczający działalność partyzancką okupacyjny rząd III Rzeszy do likwidacji wspomnianego oddziału radzieckiej partyzancki skoncentrował w rejonie Sieniawy, Tarnogrodu i Leżajska znaczne siły, które składały się ze 115 pułku policji, 1, 22 i 26 pułku SS oraz dwóch pułków z ukraińskiej Dywizji Waffen SS Galizien[3].
1 Ukraińska Dywizja Partyzancka dowodzona przez ppłk. Piotra Werszyhorę 1 marca 1944 roku została okrążona przez wspomniane siły niemieckie i ukraińskie z Dywizji Waffen SS Galizien. Uderzenie z trzech stron doprowadziło do zaciekłych walk. Doszło nawet do walki wręcz. Pomimo że partyzanci radzieccy ponieśli duże straty (podobnie jak strona atakująca) wydostali się z okrążenia. Poległych partyzantów pochowano w Dąbrowicy[3].
Przypisy
- ↑ Tuszyński 1987 ↓, s. 18.
- ↑ Sulewski 1971 ↓, s. 69.
- 1 2 Dolata i Jurga 1977 ↓, s. 135.
Bibliografia
- Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: MON, 1977.
- Wojciech Sulewski: Rajd Werszyhory. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1971.
- Waldemar Tuszyński: Bitwy partyzanckie. Ruch oporu w Polsce 1944-1945. Warszawa: KAW, 1987. ISBN 978-83-03-02048-2.