Cmentarz prawosławny w Perespie

Cmentarz prawosławny w Perespie
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Miejscowość

Perespa

Typ cmentarza

wyznaniowy

Wyznanie

prawosławne

Stan cmentarza

nieczynny

Liczba pochówków

0,44 ha

Liczba kwater cmentarnych

brak podziału

Data otwarcia

po 1875

Data ostatniego pochówku

do 1945

Położenie na mapie gminy Tyszowce
Mapa konturowa gminy Tyszowce, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Cmentarz prawosławny w Perespie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko prawej krawiędzi nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Cmentarz prawosławny w Perespie”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Cmentarz prawosławny w Perespie”
Położenie na mapie powiatu tomaszowskiego
Mapa konturowa powiatu tomaszowskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Cmentarz prawosławny w Perespie”
Ziemia50°39′12,2″N 23°38′19,3″E/50,653389 23,638694

Cmentarz prawosławny w Perespie – nekropolia prawosławna w Perespie, utworzona na potrzeby miejscowej parafii po 1875, użytkowana do końca II wojny światowej.

Historia i opis

Cmentarz został urządzony po przemianowaniu unickiej cerkwi w Perespie na prawosławną wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875, zastępując tym samym nekropolię w sąsiedztwie świątyni[1]. Cerkiew w Perespie została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego w 1919[2], parafii prawosławnej we wsi nigdy nie restytuowano. Mimo to cmentarz był użytkowany przez miejscową ludność prawosławną do końca II wojny światowej i wysiedlenia prawosławnych Ukraińców. W kolejnych latach został porzucony i popadł w ruinę[1].

Na początku lat 90. XX wieku na terenie nekropolii znajdowało się ok. 20 nagrobków, wykonanych z żeliwa lub kamienia, jak również krzyże drewniane i jeden krzyż metalowy z okresu powojennego. W większości nagrobki były uszkodzone. Pomniki kamienne to prostopadłościenne postumenty zdobione gzymsami, festonami i kanelurami, zwieńczone krzyżami prawosławnymi lub łacińskimi. Inskrypcje na nagrobkach wykonane zostały w języku cerkiewnosłowiańskim, z wyjątkiem powojennego krzyża, na którym widnieje napis polski. Na cmentarzu rosną jesiony oraz topola, jak również krzewy czarnego bzu, derenia i głogu[1].

Przypisy

  1. 1 2 3 D. Kawałko, Cmentarze..., s. 255.
  2. ↑ Grzesiak K.: Diecezja lubelska wobec prawosławia w latach 1918–1939. Wydawnictwo Archidiecezjalne GAUDIUM, 2010, s. 142. ISBN 978-83-7548-003-0.

Bibliografia

  • D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.