Czesław Chmielewski (działacz niepodległościowy)
 kapitan piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1924 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
Pierwsza Kompania Kadrowa, |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa, |
| Odznaczenia | |
   | |
.png){kind=small}
Czesław Chmielewski ps. „Rafał” (ur. 11 lipca 1894 w Warszawie, zm. 21 sierpnia 1924 tamże) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 11 lipca 1894 w Warszawie, w rodzinie Franciszka, powstańca styczniowego, dozorcy więziennego, i Matyldy z Niewińskich[1]. Już będąc uczniem Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie brał czynny udział w organizacjach niepodległościowych, należał do Organizacji Młodzieży Narodowej, a następnie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, przez pewien czas był kierownikiem tej organizacji w szkole. Należał również do tajnego harcerstwa.
W 1914 roku wstąpił do Związku Walki Czynnej i w lipcu tego roku przeszedł kurs strzelecki w Krakowie, po którym został przydzielony do 4 plutonu Pierwszej Kompanii Kadrowej. Uczestniczył we wszystkich walkach i marszach 1 pułku piechoty, potem I Brygady Legionów Polskich, aż do sierpnia 1916 roku. Był dwukrotnie ranny (w bitwie pod Łowczówkiem (w grudniu 1914 roku) i w bitwie pod Konarami (w maju 1915 roku)). Następnie przeszedł do kawalerii, a potem do pracy w POW. Był komendantem POW obwodu kolneńskiego w Okręgu Łomżyńskim. Został aresztowany przez Niemców w lipcu 1917 roku i przebywał w obozach jenieckich w Czersku, Lichtenchorst i w Holzemünden. Zachorowawszy na gruźlicę został zwolniony w 1918 roku. Wrócił do Warszawy, gdzie brał udział w rozbrajaniu Niemców w listopadzie tego roku.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego[1]. Służył w Departamencie Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych, w stopniu sierżanta[1]. Z dniem 1 października 1919 został mianowany podporucznikiem, a następnie przeniesiony do rezerwy[1]. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i pracował jako sekretarz sądu w Łukowie[1]. W 1920 został powołany do czynnej służby[1]. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 64 Pułku Piechoty[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7123 – 17 maja 1922[4][5][3]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 19 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[6]
- Odznaka Pamiątkowa „Pierwszej Kadrowej”[7]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Żołnierze Niepodległości ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 128 z 6 grudnia 1924, s. 720.
- 1 2 Pomarański 1937 ↓, s. 325.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 5.
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 33.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 292, poz. 318.
- ↑ 6 sierpień: 1914 - 1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 19.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Stefan Pomarański: Chmielewski Czesław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1937.