Czesław Smoczyński
 | |
 kapitan żandarmerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
20 lipca 1896 |
|---|---|
| Data śmierci |
12 czerwca 1971 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
IV dywizjon żandarmerii polowej przyfrontowej |
| Stanowiska |
dowódca dywizjonu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
.jpg){kind=small} | |
| Odznaczenia | |
    | |
Czesław Smoczyński, ps. Polżan[1] (ur. 20 lipca 1896 w Poznaniu, zm. 12 czerwca 1971) – kapitan żandarmerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 20 lipca 1896 w Poznaniu, w rodzinie Karola i Anny z Deinertów[2][3].
W 1913 współdziałał z Wincentym Wierzejewskim, Tadeuszem Wolskim, Stanisławem Jańczakiem, Józefem Gabrielem Jęczkowiakiem (późniejszym porucznikiem żandarmerii), Janem Kąkolewskim, Leonardem Skowrońskim, Janem Skrzypczakiem, Bogdanem Szefferem w organizacji tajnego skautingu na terenie Poznania[4].
W czasie powstania wielkopolskiego był zastępcą komendanta i kierownikiem głównej kancelarii Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego. 26 stycznia 1919 został organizatorem i dowódcą oddziału żandarmerii polowej przy Dowództwie Głównym Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim[5]. 13 marca 1919, jako sierżant byłej armii niemieckiej, został formalnie przyjęty przez Komisariat Naczelnej Rady Ludowej do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i mianowany podporucznikiem w żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 marca 1919[6].
W sierpniu 1920, w czasie wojny z bolszewikami, dowodził plutonem żandarmerii polowej w składzie Grupy „Dolna Wisła” generała Osikowskiego i wziął udział w obronie Płocka. Za obronę miasta został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari[7]. Następnie dowodził IV dywizjonem żandarmerii polowej przyfrontowej[8]. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[9]. Zdemobilizowany z dniem 25 października 1921[10].
W latach 1923–1924 był oficerem rezerwowym 50 pułku piechoty w Kowlu. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1623. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty[11][12]. Później został przeniesiony w rezerwie z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do 3 dywizjonu żandarmerii[13].
Po zwolnieniu z wojska rozpoczął pracę w przemyśle filmowym i mieszkał kolejno w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 11 m. 10, w Wilnie przy ul. Ostrobramskiej 5, w Warszawie przy al. Jerozolimskich 45, a następnie w Poznaniu przy ul. Święty Marcin 2 m. 4[2][14]. W 1933 był kierownikiem kina „Rewia” w Wilnie[2].
Walczył w powstaniu warszawskim, pełniąc służbę w Szefostwie Żandarmerii Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej[1]. Po kapitulacji, w niemieckiej niewoli[1]. Zmarł 12 czerwca 1971[1].
Był żonaty z Antonią z Rutkiewiczów[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2830 – 1921 „za obronę miasta Płocka"[7][15]
- Medal Niepodległości – 17 marca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[16][14]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Wielkopolski Krzyż Powstańczy – 6 grudnia 1957[17]
- Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej[2]
Przypisy
- 1 2 3 4 Czesław Smoczyński. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2022-02-10].
- 1 2 3 4 5 6 Czesław Smoczyński. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.96-9447 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne . [dostęp 2024-09-08].
- ↑ Kartoteka ewidencji ludności 1870–1931. Archiwum Państwowe w Poznaniu. [dostęp 2024-09-08]..
- ↑ Kandziora 1939 ↓, s. 37.
- ↑ Ratajczyk 2004 ↓, s. 86.
- ↑ Tygodnik Urzędowy Naczelnej Rady Ludowej Nr 10 z 20 marca 1919 roku, s. 51.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 grudnia 1921 roku, s. 1609.
- ↑ Poźniakowska-Hanak 2006 ↓, s. 113.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921, s. 137.
- ↑ Pierwsza lista 1921 ↓, s. 64.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 267, 484.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 245, 425.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 191, 721.
- 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-10]..
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-10]..
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 64, poz. 72.
- ↑ Lista odznaczonych Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Wielkopolskie Towarzystwo Genealogiczne „Gniazdo”. [dostęp 2022-02-10].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Karol Marcin Kandziora: Działalność P.O.W w Poznaniu. Przyczynek do historii Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego w latach 1918/1919. Warszawa: Instytut Józefa Piłsudskiego, 1939.
- Danuta Poźniakowska-Hanak. Żandarmeria Polowa i Wojskowa w latach 1918-1939. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 28, 2006. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe.
- Grzegorz Ratajczyk: Żandarmeria Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej. Toruń: Dom Wydawniczy DUET, 2004. ISBN 83-89706-20-2.