Drużnaja (obwód miński)

Drużnaja
Дружная
Дружная
Państwo

 Białoruś

Obwód

 miński

Rejon

stołpecki

Sielsowiet

Szaszki

Populacja
 liczba ludności


132
(2009)

Kod pocztowy

222680

Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa konturowa obwodu mińskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Drużnaja”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Drużnaja”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Drużnaja”
Ziemia53°40′04″N 26°36′59″E/53,667778 26,616389

Drużnaja (biał. Дружная; ros. Дружная, Drużnaja; hist.: pol. Bruchacze, Brzuchacze; biał. Брухачы, Bruchaczy) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Szaszki.

Historia

W XIX i w początkach XX w. Bruchacze położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie oszmiańskim, w gminie Derewno.

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim[a], w gminie Derewno[1]. W 1921 miejscowość liczyła 265 mieszkańców, zamieszkałych w 49 budynkach, w tym 264 Polaków i 1 osobę innej narodowości[b]. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego[1].

W czasie II wojny światowej 2 mieszkańców miejscowości dołączyło do Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej[2].

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

Uwagi

  1. Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach oszmiańskim (do 1920), wołożyńskim (1920 - 1926) i stołpeckim (1926 - 1945)
  2. Innej niż polska, białoruska, niemiecka i żydowska. Wśród osób innych narodowości zamieszkujących gminę Derewna (Derewno) było 17 Rosjan i 1 Łotysz. Skorowidz nie wyszczególnia narodowości osób z grupy inne z podziałem na miejscowości

Przypisy

  1. 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923.
  2. Partyzanci Zgrupowania Stołpecko – Nalibockiego AK. kresy24. [dostęp 2024-07-19]. (pol.).

Bibliografia