Elita Polskich Jeźdźców Automobilowych

Elita Polskich Jeźdźców Automobilowych – grupa najlepszych polskich kierowców wybierana od 1930 roku na podstawie regulaminu przez Międzyklubową Komisję Automobilową wśród członków Automobilklubu Polski.

Członkowie Elity Polskich Jeźdźców Automobilowych wśród zwycięzców Rajdu Polski 1930: siedzą od lewej: Henryk Liefeldt, Janusz Regulski, Adam Potocki; czwarty stojący od lewej Maurycy Potocki, ósmy stojący Witold Rychter.

Historia

Pomysł utworzenia Elity Polskich Jeźdźców Automobilowych wyszedł od Komisji Sportowej Automobilklubu Polski w 1928 roku[1]. Jej celem była chęć podkreślenia zasług tych automobilistów polskich, którzy przez swój udział w zawodach najbardziej się przyczynili do rozwoju tego sportu, a równocześnie złożyli dowody „swego wysokiego usportowienia, specjalnych zdolności w kierowaniu samochodem w różnorodnych zawodach i znajomości techniki sportowo-automobilowej”[1]. Prace nad zasadami przyznawania tego wyróżnienia (statutem) trwały do 1930 roku. Po raz pierwszy wybory do Elity odbyły się na posiedzeniu Międzyklubowej Komisji Automobilowej 15 marca 1930 roku[1]. Pierwszym członkiem Elity wybrano prezesa AP Karola Raczyńskiego, który uczestniczył w wielu imprezach zagranicznych jeszcze przed 1905 rokiem[1].

Następnie przyjęto: Janusza Regulskiego, Henryka Liefeldta - pierwszego Mistrza Polski, Jana Rippera - Mistrza Polski w 1929 roku, Pawła Bitschana, Adama Potockiego, Stanisława Szwarcsztajna[1]. Ósmym członkiem Elity został Maurycy Stanisław Potocki, który został przyjęty na posiedzeniu Komisji w dniu 11 stycznia 1931 roku[1]. 6 grudnia 1931 roku przyjęto dwóch kolejnych członków: Jerzego Widawskiego i Wilhelma Rippera[2]. Ostatnim 11. członkiem Elity 3 kwietnia 1938 roku został Witold Rychter[3].

Zasady przyznawania

O przyjęciu decydowały sukcesy sportowe[1]:

  • zajęcie jednego z pięciu pierwszych miejsc w ogólnej klasyfikacji w pięciu zawodach krajowych
  • zdobycie najwyższego odznaczenia (złotej plakiety) podczas Międzynarodowego Rajdu Automobilowego Polski
  • zajęcie dwukrotnie jednego z pierwszych miejsc w zawodach międzynarodowych
  • wykazanie się (zarejestrowanym urzędowo) przebyciem jakiegoś dystansu z szybkością 110 km/h
  • posiadanie licencji sportowej któregoś automobilklubu

W 1938 roku zmieniono część zasad[4]:

  • sześciokrotne zajęcie jednego z pierwszych miejsc w ogólnej klasyfikacji w oficjalnych, otwartych, polskich zawodach samochodowych w poszczególnych klasach: a) pierwszego miejsca przy 4 sklasyfikowanych kierowcach, b) pierwszego lub drugiego miejsca przy 6 sklasyfikowanych kierowcach, c) 1,2 lub 3 miejsca przy 8 sklasyfikowanych kierowcach
  • wyróżnienie się w zawodach międzynarodowych poprzez zajęcie miejsca na liście klasyfikacyjnej za udział w rajdach w Polsce lub za granicą
  • uzyskanie szybkości 110 km/h potwierdzonej przez Komisję Sportową A.P.

Honorowa odznaka

Członkowie Elity mieli prawo do umieszczenia na wozie znaczka w formie złotej kierownicy z emaliowanym biało-czerwonym napisem[5].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Elita Polskich Jeźdźców Automobilowych. „Auto”. Nr 2. X, s. 8, luty 1931.
  2. ↑ Plany automobilistów na rok 1932-gi Przegląd Sportowy 1931 nr 99 s. 3
  3. ↑ Witold Rychter- 11-ty Przegląd Sportowy 1938 nr 30 z 14 kwietnia s. 3
  4. ↑ O Elicie Polskich Jeźdźców Automobilowych Auto. organ Automobilklubu Polski oraz klubów Afiliowanych 1938 nr 5 maj s. 279
  5. ↑ Zjazd automobilistów odbędzie się w Warszawie.. Przegląd Sportowy 1931 nr 3 z 10 stycznia s.3

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.