Eugeniusz Mayer (major)
 major intendent | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 stycznia 1898 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 kwietnia 1966 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
zarządca składnicy |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
 _BAR.svg.png){kind=small} _BAR.svg.png){kind=small}  | |
.png){kind=small}
Eugeniusz Mayer (ur. 9 stycznia 1898 w Hadyńkowcach, zm. 15 kwietnia 1966 w Szczecinie) – major intendent Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys
Urodził się we wsi Hadyńkowce, w ówczesnym powiecie husiatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Alfreda. 23 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[1]. Służył w 9. kompanii III baonu 2 pułku piechoty, od 21 lutego 1916 w kolumnie amunicyjnej, a następnie w 1 pułku artylerii[1]. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Huszt[1].
17 października 1919 jako podoficer gospodarczy byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w Intendenturze 3 Dywizji Piechoty Legionów, został mianowany z dniem 1 listopada 1919 podporucznikiem rachunkowym[2].
12 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika gospodarczego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[3]. 1 czerwca tego roku nadal pełnił służbę w Intendenturze 3 Dywizji Piechoty Legionów, a jego oddziałem macierzystym był Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy Nr 1 w Warszawie Powązkach[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 14. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy, a jego oddziałem macierzystym był nadal WOZG Nr 1[5]. W 1923 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[6][7]. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 63. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy[8]. 19 lipca 1924 major Sztabu Generalnego Tadeusz Trapszo sporządził wniosek na odznaczenie Eugeniusza Mayera Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez generała dywizji Leona Berbeckiego, byłego dowódcę 3 Dywizji Piechoty Legionów[9].
W 1928 pełnił służbę w 3 Okręgowym Szefostwie Intendentury, pozostając w kadrze oficerów służby intendentury[10], w 1931 w Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Grodnie[11], a następnie w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[12]. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Składnicy Materiału Intendenckiego w Grodnie na stanowisko zarządcy[13]. Z dniem 15 sierpnia 1933 został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów[14]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów intendentów. Przed wojną oraz w czasie kampanii wrześniowej był zarządcą Składnicy Materiału Intendenckiego Nr 1 w Warszawie[15][16]. Dostał się do niemieckiej niewoli i przebywał w Oflagu VI E Dorsten[17].
Zmarł 15 kwietnia 1966. Był żonaty z Anną z Czajkowskich (zm. 1987). Razem z żoną spoczywa na cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 37B, rząd 19, grób 11)[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[19][20]
- Krzyż Walecznych[21]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”[22][23]
- Odznaka pamiątkowa internowanych legionistów „Huszt Rarańcza”[1]
- łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 6 sierpnia 1929[24]
Przypisy
- 1 2 3 4 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Mayer Eugeniusz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2024-10-09].
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 95 z 26 listopada 1919, poz. 3681.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 26 marca 1921 roku, s. 530.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 491, 764.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 386.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 86, 1279, 1320.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1161, 1201, 1320, 1681.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 179.
- ↑ Mayer Eugeniusz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.99-9933 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-10-09].
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 776, 793.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 276.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 372, 460.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 429.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933 roku, s. 177.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 337, 879.
- ↑ Galos 2013 ↓, s. 269.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-10-09].
- ↑ Wyszukiwarka miejsca pochówku w Szczecinie : kwatera 37B, rząd 19, numer grobu 11. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-10-20].
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 marca 1932, s. 197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 372.
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 marca 1930, s. 80.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 241.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Stanisław Galos. Udział Żandarmerii w obronie Warszawy we wrześniu 1939 r. „Rocznik Archiwalno-Historyczny Centralnego Archiwum Wojskowego”. 6 (35), 2013. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe.