Ewa Bieńkowska (eseistka)

Ewa Bieńkowska
Ilustracja
Ewa Bieńkowska
Warszawa, 25 listopada 2009 r.
Data i miejsce urodzenia

13 września 1943
Warszawa

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

literatura

Ważne dzieła
  • „Dwie twarze losu: Nietzsche-Norwid”
  • „Co mówią kamienie Wenecji”
  • „Pisarz i los. O twórczości Gustawa Herlinga-Grudzińskiego”
  • „W ogrodzie ziemskim. Książka o Miłoszu”
  • „Michał Anioł. Nieszczęśliwy Rzymianin”
Ewa Bieńkowska z Marią Braunstein – Warszawa, 25 listopada 2009 r.

Ewa Bieńkowska (ur. 13 września 1943 w Warszawie) – polska eseistka, historyczka literatury, prozaiczka, tłumaczka literatury pięknej.

Życiorys

Córka Władysława Bieńkowskiego (1906–1991), działacza politycznego, socjologa i publicysty i Flory z d. Zaborowskiej (1909–1990), powieściopisarki, poetki i dramatopisarki. Siostra Andrzeja Bieńkowskiego.

Studiowała filologię romańską i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 obroniła doktorat, a w 1981 habilitację w Instytucie Badań Literackich PAN. W latach 1975–1980 prowadziła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim wykłady z literatury francuskiej i teorii kultury. W grudniu 1975 była sygnatariuszką protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[1].

Od listopada 1981 za granicą, wykładała na uczelniach w Niemczech Zachodnich i Francji. Wykładowczyni Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Członek zespołu redakcyjnego „Zeszytów Literackich”. Publikowała m.in. w „Znaku”, „Tygodniku Powszechnym”, „Gazecie Wyborczej”, „Tekstach”, „Twórczości”, „Więzi”. Zasiada w jury Nagrody Fundacji im. Kościelskich w Genewie.

19 czerwca 2023 została uhonorowana Nagrodą Polskiego PEN Clubu im. Jana Parandowskiego – za rok 2022[2].

Mieszka w Wersalu.

Twórczość

  • Dwie twarze losu: Nietzsche-Norwid (szkic literacki; Państwowy Instytut Wydawniczy 1975; Nagroda Fundacji im. Kościelskich, Genewa 1977)
  • W poszukiwaniu królestwa człowieka. Utopia sztuki od Kanta do Tomasza Manna (eseje literackie; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik” 1981, ISBN 83-07-00471-3)
  • Dane odebrane. Tryptyk włoski (opowiadania; Puls Publications 1985, ISBN 0-907587-20-8)
  • Co mówią kamienie Wenecji (eseje; Słowo/obraz terytoria 1999, ISBN 83-87316-11-3; seria „Pasaże”)
  • Spór o dziedzictwo europejskie. Między świętym a świeckim (eseje; W.A.B. 1999, ISBN 83-87021-80-6)
  • Pisarz i los. O twórczości Gustawa Herlinga-Grudzińskiego (eseje; Fundacja Zeszytów Literackich 2002, ISBN 83-917979-1-0) – nominacja do Nagrody Literackiej Nike 2003[3]
  • W ogrodzie ziemskim. Książka o Miłoszu (eseje; Wydawnictwo Sic! 2004, ISBN 83-88807-52-8)
  • Michał Anioł. Nieszczęśliwy Rzymianin (eseje; Wydawnictwo Sic! 2009, ISBN 978-83-60457-88-7)
  • Spacery po Rzymie, Zeszyty Literackie 2010, ISBN 978-83-60046-23-4.
  • Historie florenckie, Zeszyty Literackie 2015

Przekłady

  • Maurice Merleau-Ponty, Proza świata. Eseje o mowie (wespół ze Stanisławem Cichowiczem i Jolantą Skoczylas; Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, 1976, 1999, ISBN 83-07-02710-1)
  • Paul Ricœur, Egzystencja i hermeneutyka. Rozprawy o metodzie (Wydawnictwo PAX 1975; 1985, ISBN 83-211-0518-1; De Agostini we współpracy z Ediciones Altaya Polska 2003, ISBN 83-7316-119-8)
  • Michel Philibert, Paul Ricœur, czyli wolność na miarę nadziei (szkic o twórczości i wybór tekstów; wespół z Haliną Bortnowską i Stanisławem Cichowiczem; PAX 1976)

Opracowania i prace redakcyjne

Przypisy

  1. ↑ Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.
  2. ↑ Michał Szukała: Ewa Bieńkowska otrzymała Nagrodę Polskiego PEN Clubu im. Jana Parandowskiego. dzieje.pl, 2023-06-19. [dostęp 2023-06-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-06-20)].
  3. ↑ Ewa BIEŃKOWSKA – Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. ppibl.ibl.waw.pl. [dostęp 2023-06-20].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.