Feliks Gadomski (żołnierz)

Feliks Gadomski
kapitan uzbrojenia kapitan uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia

26 sierpnia 1896
Maków Mazowiecki

Data i miejsce śmierci

1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

przed 1918–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 pułk artylerii ciężkiej,
2 pułk artylerii ciężkiej,
5 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej
Wojskowe Zakłady Zaopatrzenia Uzbrojenia
Kierownictwo Zaopatrzenia Uzbrojenia

Stanowiska

kierownik grupy odbiorczej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Feliks Gadomski (ur. 26 sierpnia 1896 w Makowie Mazowieckim, zm. 13 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jana i Weroniki z Kobylińskich. Żołnierz Legionów Polskich. Od 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył na Wołyniu w jednostkach artylerii. W 1920 służył w 1 pułku artylerii ciężkiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1924 służył w stopniu porucznika (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 253 lokatą w korpusie oficerów artylerii) w 2 pułku artylerii ciężkiej[1]. W 1928 był porucznikiem w 5 Samodzielnym dywizjonie artylerii przeciwlotniczej[2]. 18 lutego 1930 został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 2. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia[3][4]. Od 1931 rzeczoznawca broni małokalibrowej w Wojskowym Zakładzie Zaopatrzenia Uzbrojenia w Warszawie[5]. W marcu 1939 pełnił służbę w Kierownictwie Zaopatrzenia Uzbrojenia w Warszawie na stanowisku kierownika grupy odbiorczej Centrum Odbioru Materiałów Uzbrojenia[6].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej, 27 września został osadzony w kozielszczańskim obozie jenieckim w obwodzie połtawskim (obecnie Ukraina). Nazwisko Gadomskiego znajduje się na listach jeńców obozu kozielszczańskiego z 30 września, 07, 11, 15–19, 20 i 21 października 1939. W związku z likwidacją obozów przejściowych, 2 listopada został wysłany do obozu w Kozielsku. Przybył tam 4 listopada 1939. 11 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[7] – lista wywózkowa 022/3, poz. 47, nr akt 3083 z 9.04.1940[8]. Został zamordowany 13 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 30.04.1943. Figuruje na liście AM-185-747 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0747. Podczas ekshumacji znaleziono legitymację odznaczenia, kartę wędkarską, zdjęcia i kalendarzyk kieszonkowy[9]. W Archiwum Robla znajduje się pakiet nr 0747, zawierający opis przedmiotów i kopia zapisek znalezionych przy szczątkach Feliksa Gadomskiego. Krewni do 1946 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Mieszkał w Warszawie. Był żonaty z Anną z Wiechowskich, miał syna.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[10]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski, MSWojsk., 1924, s. 700, 750.
  2. ↑ Rocznik Oficerski, MSWojsk., 1928, s. 417.
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 67.
  4. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 356.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 301, 846.
  6. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 508.
  7. ↑ УБИТЫ В КАТЫНИ, 2015, s. 250.
  8. ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 645.
  9. ↑ Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, 1943, s. 185.
  10. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  11. ↑ M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296.
  12. ↑ M.P. z 1939 r. nr 119, poz. 280.
  13. ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych Nr 1/86 w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939”. „Dziennik Ustaw RP”. 2, s. 30, 1986-04-10. Londyn: Minister Sprawiedliwości..

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, Berlin 1943.
  • Adam Moszyński (oprac.): Lista Katyńska. Jeńcy obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk, zaginieni w Rosji sowieckiej. Warszawa: Agencja Omnipress – Spółdzielnia Pracy Dziennikarzy, Polskie Towarzystwo Historyczne, 1989. ISBN 83-85028-81-1.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, pod red. Marka Tarczyńskiego, Warszawa 2000, ISBN 83-905590-7-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.