Feliks Kaleciński

Feliks Kaleciński
porucznik artylerii porucznik artylerii
Data i miejsce urodzenia

14 stycznia 1899
Pabianice

Data i miejsce śmierci

1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1919–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Feliks Kaleciński (ur. 14 stycznia 1899 w Pabianicach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Edwarda i Pauliny z Falkiewiczów[1].

W 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie 1920. Walczył o Kalenkowicze i Możysz[1].

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 awansował do stopnia porucznika (starszeństwo z dniem 1 marca 1923 i 37 lokatą w korpusie oficerów artylerii), służył w 10 pułku artylerii polowej[2]. Absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, następnie ukończył kurs gazowy, kurs amunicyjny w CSP[1]. Od 1928 oficer artylerii w 31 pułku piechoty.

We wrześniu 1929 będąc na obozie szkoleniowym w okolicach wsi Kolumny pod Łaskiem, uratował tonącego w rzece Grabia, kupca łódzkiego Aleksandra Srebrzyńskiego. O tym wydarzeniu pisała ówczesna prasa[3][4].

Od 1935 oficer zwiadu w 10 pal[1]. W 1935 w stopniu porucznika został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przydziału służbowego, z jednoczesnym oddaniem do dyspozycji Dowództwa Okręgu Korpusu[5], następnie przeniesiony w stan spoczynku.

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[6] – lista wywózkowa 029/5 poz. 82, nr akt 4845 z 13.04.1940[7]. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 25.05.1943. Przy szczątkach w mundurze znaleziono kartę pocztową od Miedzwiedski, Łódź, ul. Przejazd 27[8], w spisie PCK nazwisko nadawcy to Niedźwidzki[9]. Figuruje na liście AM-249-3138 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem GARF 115-03138. Nazwisko Kalecińskiego znajduje się na liście ofiar (pod nr 3138) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 163 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 160 z 1943. W Archiwum Robla w pakiecie 048-02 znajduje się niewysłany list ppor. Mieczysława Michniewicza do żony Marii z 1 stycznia 1940 w którym wspomniany jest Feliks Kaleciński, list znaleziony przy szczątkach ppor. Mieczysława Westerskiego. Nazwisko Kalecińskiego znajduje się także w niedatowanym spisie jeńców-oficerów w kalendarzyku znalezionym przy szczątkach mjra. Łukasza Zwierkowskiego (pakiet 03-04).

Był żonaty z Reginą Rudnicką, kuzynką Władysława Rudnickiego[10].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 244.
  2. ↑ „Dziennik Personalny” (R. 4, Nr 32), Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 9.
  3. ↑ „Głos Poranny” (R. 1, Nr 210), 3 września 1929, s. 6.
  4. ↑ „Rzeczpospolita” (243), 5 września 1929, s. 5.
  5. ↑ „Dziennik Personalny” (R. 16, Nr 10), 1935, s. 10.
  6. ↑ УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 360.
  7. ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, Warszawa 1991, s. 667.
  8. ↑ Auswaertiges Amt - Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 249.
  9. ↑ Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie [online], lublin.ap.gov.pl [dostęp 2018-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-07] (pol.).
  10. ↑ Wielkopolskie Towarzystwo Genealogiczne GNIAZDO • Zobacz wątek - Katyń...Pamiętamy [online], wtg-gniazdo.org [dostęp 2018-01-11] (pol.).
  11. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 733.
  13. ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych Nr 1/86 w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939”. „Dziennik Ustaw RP”. 2, s. 30, 1986-04-10. Londyn: Minister Sprawiedliwości..

Bibliografia

  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.