Franciszek Jopek
| Data i miejsce urodzenia |
8 października 1901 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16 lutego 1970 |
| Zawód, zajęcie |
działacz państwowy, inżynier górnictwa |
| Alma Mater |
Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie |
| Stanowisko |
wiceminister górnictwa (1953–1955), wiceminister górnictwa węglowego (1955–1957), wiceminister górnictwa i energetyki (1955–1968) |
Franciszek Jopek (ur. 8 października 1901 w Budziwoju, obecnie część Rzeszowa, zm. 16 lutego 1970 w Katowicach[1]) – polski działacz państwowy i inżynier górnictwa, podsekretarz stanu w resortach związanych z górnictwem (1953–1968).
Życiorys
Pochodził z rodziny chłopskiej[2]. Absolwent Gimnazjum Klasycznego w Rzeszowie i Wydziału Górniczego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1925). W latach 1922–1926 i 1946–1947 był wykładowcą macierzystej uczelni w ramach Katedry Górnictwa I, opracował także dwa podręczniki dotyczące podsadzania wyrobisk i publikował artykuły naukowe. Przed wojną pracował w KWK „Giesche” w Janowie i Kopalni Doświadczalnej „Barbara” w Mikołowie[1] Walczył w kampanii wrześniowej, trafiając do niemieckiego obozu jenieckiego, a następnie na roboty przymusowe, z których wypuszczono go w 1942 po śmierci ojca[2]. Pod koniec stycznia 1945 przybył do Katowic wraz z grupą inżynierów oddelegowanych do uruchomienia działalności kopalni na Górnym Śląsku[3]. Od 1945 dyrektor działu górniczego i wicedyrektor działu technicznego Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego w Katowicach, w latach 1950–1952 naczelny dyrektor Chorzowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, następnie do 1953 pełnomocnik ministra w Dolnośląskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego[1].
Jako bezpartyjny zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Górnictwa (luty 1953 – kwiecień 1955)[4], Ministerstwie Górnictwa Węglowego (kwiecień 1955 – marzec 1957)[5] oraz Ministerstwie Górnictwa i Energetyki (marzec 1957 – maj 1968)[4]. Pełnił ponadto funkcję wiceprzewodniczącego rady naukowej Biura Konstrukcji Maszyn Górniczych (1954–1955)[6], szefa Międzyresortowej Komisji Koordynacyjnej ds. Równoczesnej Eksploatacji Złóż Rudy i Węgla w Niecce Bytomskiej (1955–1959)[7] oraz Rady Naukowo-Technicznej ds. Górnictwa (do śmierci w 1970)[8].
Przypisy
- 1 2 3 Franciszek Jopek. agh.edu.pl. [dostęp 2024-12-16].
- 1 2 Łukasz Bertram: Towarzysze podróży. Bezpartyjni w polskiej elicie rządowej (1949–1956). W: Krzysztof Bałękowski, Dorota Litwin-Lewandowska (red.): „Polska Ludowa” 1944–1989 – wybrane problemy historii politycznej i społecznej. Lublin: Wydawnictwo Naukowe Tygiel, 2016, s. 55, 58. ISBN 978-83-65598-32-5.
- ↑ Zenon Szmidtke. Julian Tytus Zagórowski (1890–1967). Przypomnienie wielkości. „Górnik Polski. Zeszyty Naukowe Muzeum Górnictwa Węglowego”. 1/2007. s. 142. ISSN 1899-1459.
- 1 2 Kochański 2022 ↓, s. 242.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 244.
- ↑ Historia KOMAG-u: lata 50'. komag.gliwice.pl. [dostęp 2024-12-17].
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 190.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 243.
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-12-16].