Franciszek Szumiński
 Chorąży Franciszek Szumiński w roku 1932 | |
 Chorąży | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 grudnia 1889 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 września 1944 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    | |
Franciszek Szumiński (ur. 1 grudnia 1889 w Opalenicy, zm. 14 września 1944 w Warszawie) – podoficer Armii Pruskiej i Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, weteran wojny polsko-bolszewickie, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w Opalenicy, w ówczesnym powiecie bukowskim rejencji poznańskiej, w rodzinie Józefa i Marii z domu Haładuda[1]. Od 10 października 1911 do 21 września 1913 służył w armii pruskiej[1]. W czasie I wojny światowej, jako poborowy walczył w armii pruskiej, gdzie pełnił funkcję dowódcy sekcji. Służbę pełnił od 1 sierpnia 1914 do 29 listopada 1918[1]. W 1915 odznaczony został Krzyżem Żelaznym II klasy.
Po zakończeniu służby w armii pruskiej, dołączył do Powstania Wielkopolskiego. 28 grudnia 1918 jako ochotnik wstąpił do Kompanii Opalenickiej pod dowództwem Edmunda Klemczaka. Brał udział w walkach pod Zbąszyniem oraz pod Międzychodem, gdzie pełnił funkcję dowódcy plutonu.
10 lutego 1919 został przeniesiony jako instruktor i wykładowca do szkoły podoficerskiej piechoty przy 7 pułku strzelców wielkopolskich. 10 czerwca 1919 na własną prośbę został przeniesiony do nowo tworzącej się 6. baterii 2 pułku artylerii lekkiej wielkopolskiej, przeformowanego potem na 17 pułk artylerii polowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie walczył jako dowódca plutonu.
Po zakończonej wojnie jako szef-instruktor i wykładowca został przeniesiony do szkoły podoficerskiej 17 brygady artylerii. 19 listopada 1921 otrzymał awans na stopień chorążego. Za czyny szczególnego męstwa w latach 1919-1921, 19 listopada 1921, jako jeden z dziewiętnastu ze swojego pułku został odznaczony Krzyżem Srebrnym orderu wojskowego Virtuti Militari.
Po ukończonym kursie oficerskim wrócił do pułku, gdzie pełnił funkcję młodszego oficera 7 baterii 17 pap w Gnieźnie[1]. Z dniem 30 września 1934 został przeniesiony w stan spoczynku „jako zupełnie i trwale niezdolny do służby wojskowej”[1].
W 1937 przeniósł się z rodziną do Równego na Wołyniu[1]. Po wkroczeniu Sowietów w 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie zamieszkał na ul. Hożej 9.
W 1921 ożenił się z Marią z domu Sztuder (ur. 1893), z którą miał trójkę dzieci: Reginę Bronisławę (ur. 1922), Adama Franciszka (ur. 1923) i Konrada Leonarda (ur. 1925)[1].
Zginął w wieku 54 lat 14 września 1944 roku w swoim domu w Warszawie podczas niemieckiego bombardowania Śródmieścia w trakcie Powstania Warszawskiego. Razem z nim zginęła jego córka, Regina Szumińska, sanitariuszka powstańcza. Pochowani zostali razem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera A23 - rząd 8, grób 26)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2161[1] – 31 maja 1921[3][4]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Franciszek Szumiński. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.15-956 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-12-30].
- ↑ Powstanie Wielkopolskie, SZUMIŃSKI Franciszek, „Powstanie Wielkopolskie” [dostęp 2024-12-27] [zarchiwizowane z adresu 2024-08-05].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 czerwca 1921, s. 1036.
- ↑ Stylo 1929 ↓, s. 24.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Bogumił Stylo: Zarys historji wojennej 17-go pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Konrad Szumiński, Dr. Edward Sułek: Erinnerungen eines polnischen Zwangsarbeiters, Siemianowice Śląskie, Sennewitz: Tredition GmbH, 2016 ISBN 978-3-7345-2368-7