Główna siedziba królestwa

Główna siedziba królestwa (makieta średniowiecznego Krakowa)

Główna siedziba królestwa (łac. sedes regni principales) – gród (początkowo) lub miasto (później) monarchii wczesnopiastowskiej o funkcji stolicy państwa w okresie między wiekiem X a końcem wieku XIII. Od koronacji Władysława I Łokietka w 1320 funkcję tę pełnił Kraków.

Łacińskiego zwrotu użył po raz pierwszy Gall Anonim w swojej kronice, wymieniając trzy główne siedziby królestwa: Wrocław, Kraków i Sandomierz[1].

Boleslaus vero, in Wratislaw, et in Cracovia, et in Sandomir, sedes regni principales obtinuat.

Gall Anonim, Kronika polska, II, 7 i 8.

Ośrodkami, w których okresowo rezydowali władcy wczesno- i pełnośredniowiecznej Polski, były zapewne wyżej wymienione Wrocław, Kraków i Sandomierz, a ponadto Giecz, Kalisz, Ostrów Lednicki, Gniezno, Praga[2], Poznań, Kruszwica, Wiślica, Przemyśl, Płock, Włocławek i Gdańsk[3][4].

Przypisy

  1. ↑ Karol Maleczyński (red.), Galla Kronika czyli dzieje książąt i władców polskich, [w:] Monumenta Poloniae Historica, s. II, t. 2, Kraków 1952, s. 151.
  2. ↑ Tajemnica sprzed tysiąca lat. Czy Praga była stolicą Polski?
  3. ↑ Zbigniew Pianowski, Sedes regni principales: Wawel i inne rezydencje piastowskie do połowy XIII wieku na tle europejskim, Kraków 1994, s. 18.
  4. ↑ Civitates Principales: wybrane ośrodki władzy w Polsce wczesnośredniowiecznej: katalog wystawy, Tomasz Janiak (red.), Dariusz Stryniak (red.), Gniezno: MPPP, 1998, ISBN 83-906800-2-5, OCLC 830261808.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.