Gawrił Kacarow

Gawrił Kacarow

Гаврил Илиев Кацаров

Data i miejsce urodzenia	4 października 1874 Kopriwsztica, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci	1 czerwca 1958 (w wieku 83 lat) Sofia, Bułgaria
Miejsce spoczynku	Centralny Cmentarz w Sofii
Zawód, zajęcie	archeolog, filolog klasyczny
Narodowość	bułgarska
Odznaczenia
-

Gawrił Iliew Kacarow (bułg. Гаврил Илиев Кацаров; ur. 4 października 1874, zm. 1 czerwca 1958) – bułgarski historyk, filolog klasyczny i archeolog^[1]. Rektor Uniwersytetu Sofijskiego, dyrektor Narodowego Muzeum Archeologicznego oraz Bułgarskiego Instytutu Archeologicznego^[2].

Uznawany za ojca bułgarskiej trakologii^[3].

W 1899 roku uzyskał doktorat z filologii klasycznej i historii starożytnej na Uniwersytecie w Lipsku. Specjalizował się na Uniwersytecie Berlińskim i Uniwersytecie w Monachium (1901–1902), a także we Włoszech (1906).

Pełny członek (akademik) Bułgarskiej Akademii Nauk (od 1909 roku). Członek Rumuńskiej Akademii Nauk (od 1936 roku) i Austriackiej Akademii Nauk (od 1939 roku). Członek wielu międzynarodowych towarzystw i instytucji naukowych.

• „Ateński system państwowy” (1904)^[4],
• „Wkład do historii starożytnej Sofii” (1910),
• „Traktat księcia Iwanka, syna Dobroticza, z Genueńczykami w 1387 roku” (współautor Wasil Zlatarski) (1911)^[5],
• „Źródła do historii i geografii starożytnej Tracji i Macedonii” (1915)^[6],
• „Pajonia: Wkład do starożytnej etnografii i historii Macedonii” (1921),
• „Król Filip II Macedoński: Historia Macedonii do 336 r. p.n.e.” (1922),
• „Bułgaria w starożytności: Esej historyczno-archeologiczny” (1926),
• „Historia ogólna i bułgarska dla kursu gimnazjalnego” (1927).

• Prace Gawriła Kacarowa w bibliotekach (Katalog WorldCat).