Gołąbek wierzb alpejskich
_K%C3%BChner_ex_Knudsen_2.jpg) | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
gołąbek wierzb alpejskich |
| Nazwa systematyczna | |
| Russula saliceticola (Singer) Kühner ex Knudsen & T. Borgen Arctic and Alpine Mycology, First International Symposium on Arcto-Alpine Mycology, 1980 (Seattle): 224 (1982) | |
Gołąbek wierzb alpejskich (Russula saliceticola (Singer) Kühner ex Knudsen & T. Borgen) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)[1].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].
Po raz pierwszy opisał go w 1936 r. Rolf Singer jako podgatunek gołąbka torfowcolubnego (Russula sphagnophila subsp. saliceticola). W 1982 r. Robert Kühner, Henning Knudsen i Torbjørn Borgen podnieśli go do rangi gatunku[1]. Synonimy[2]:
- Russula saliceticola (Singer) Kühner 1982
- Russula saliceticola var. gaviae Bincol., Giac. & Ostellari 2011
- Russula sphagnophila subsp. saliceticola Singer 1936
Polską nazwę zarekomendował w 2003 r. Władysław Wojewoda[3].
Morfologia
Średnica 3–4 cm, płasko-wypukły z cienkim i lekko prążkowanym brzegiem. Powierzchnia ciemnofioletowa do głęboko winnofioletowej z lekkim brązowawym odcieniem, nieodbarwiająca się, naga, sucha, prawie matowa. Skórka łatwo daje się oddzielić[4].
Wolne do przyrośniętych, rzadkie do średnio gęstych, wąskie, o szerokości ok. 5 mm, głęboko kremowe do ochrowych. Krawędzie tej samej barwy, ale jaśniejsze[4].
Wysokość do 3,5 cm, grubość 0,8–1,1 cm, równy, pełny. Powierzchnia matowa z lekko oprószonym szczytem, biała, lekko czerwonawo nabiegła[4].
Biały, lekko brązowawy ku podstawie, z fioletową strefą pod skórką. Pod działaniem FeSO4 szybko zmienia barwę na różową. Smak łagodny, w wysuszonych okazach zapach podobny do zapachu lejkówki żółtobrązowej (Infundibulicybe gibba)[4].
Kremowy lub jasnoochrowy[4].
- Cechy mikroskopowe;
Zarodniki 8,7–12 × 7–9,5 µm, Q = 1,23, elipsoidalne, gęsto pokryte brodawkami o wysokości 0,5–0,8 µm, bardziej wyraźnie w kierunku wierzchołków zarodników. Brodawki połączone są łącznikami tworzącymi mniej lub bardziej wyraźną siatkę. Podstawki 43–48 × 11,3 µm, 4-zarodnikowe[4].
Występowanie i siedlisko
Podano stanowiska w Ameryce Północnej, Europie i Azji, najwięcej na Półwyspie Skandynawskim. Gatunek arktyczno-alpejski[5]. Do 2003 r. jedyne stanowisko w Polsce podali H. Knudsen i A. Roniker w Tatrzańskim Parku Narodowym[3].
Naziemny grzyb mykoryzowy występujący w tundrze i wysoko w górach, w towarzystwie wierzb karłowatych: w. zielnej, w. wykrojonej i w. żyłkowanej[3].
Przypisy
- 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2025-02-23] (ang.).
- ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2025-02-23] (ang.).
- 1 2 3 Władysław Wojewoda, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 613, ISBN 83-89648-09-1.
- 1 2 3 4 5 6 Rostislav Fellnerand, Jaroslav Landa, Some species of Cortinariaceae and Russulaceae in the alpine belt of the Belaer Tatras – II, „Czech mycol.”, 47 (1), 1993, s. 51 [dostęp 2025-02-23] (ang.).
- ↑ Występowanie Russula saliceticola na świecie (mapa) [online], gbif.org [dostęp 2025-02-23] (ang.).