Guilty (album Barbry Streisand)
| Wykonawca albumu studyjnego | ||||
| Barbra Streisand | ||||
| Wydany | ||||
|---|---|---|---|---|
| Nagrywany |
luty–marzec 1980 | |||
| Gatunek | ||||
| Długość |
41:41 | |||
| Wydawnictwo | ||||
| Producent |
Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson | |||
| Oceny | ||||
| ||||
| Album po albumie | ||||
| ||||
Guilty – album amerykańskiej piosenkarki Barbry Streisand, wydany w 1980 roku. Płyta spotkała się z dużym sukcesem komercyjnym i zawiera jedne z największych przebojów Streisand: „Woman in Love” i utwór tytułowy.
Tło
Streisand zwróciła się do Bee Gees z propozycją współpracy po obejrzeniu koncertu zespołu w Dodger Stadium w lipcu 1979[4]. Nagrywanie płyty odbyło się w dwóch sesjach na początku 1980 roku: w lutym w Miami Beach oraz w marcu w Hollywood. Materiał nawiązywał do stylistyki znanej z twórczości Bee Gees, z charakterystycznymi dla zespołu liniami melodycznymi i odniesieniami do modnego wówczas stylu disco. Autorem i producentem większości materiału jest Barry Gibb, który na Guilty pojawił się też w dwóch duetach z Barbrą i nagrał chórki do innych piosenek. Muzyk wziął również udział w sesji zdjęciowej na okładkę płyty.
Pierwszym singlem promującym Guilty była piosenka „Woman in Love”. Spędziła ona łącznie trzy tygodnie na szczycie amerykańskiej listy Billboard Hot 100 i była numerem 1 w co najmniej dziesięciu innych krajach. Z sukcesem spotkały się także kolejne single, „Guilty” oraz ballada „What Kind of Fool”, oba nagrane w duecie z Barrym Gibbem. Czwarty i ostatni singel, taneczne nagranie „Promises”, osiągnęło umiarkowaną popularność w USA.
Odbiór
Płyta ukazała się jesienią 1980 roku, osiągając ogromną popularność. Została najlepiej sprzedającym się albumem w dyskografii artystki[1][4], rozchodząc się w nakładzie 15 milionów egzemplarzy[5]. Album dotarł do miejsca 1. na liście Billboard 200 w USA i pokrył się tam pięciokrotną platyną. Dotarł też na szczyty list sprzedaży m.in. w Australii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Szwecji.
Płyta Guilty była nominowana do nagrody Grammy w kategorii „Album roku”[6].
Sukces albumu przyczynił się do wydania sequela pt. Guilty Pleasures w 2005 roku, również w dużej mierze napisanego i wyprodukowanego przez Gibba.
Lista utworów
- Strona A
- „Guilty” (oraz Barry Gibb) – 4:23
- „Woman in Love” – 3:49
- „Run Wild” – 4:06
- „Promises” – 4:20
- „The Love Inside” – 5:08
- Strona B
- „What Kind of Fool” (oraz Barry Gibb) – 4:06
- „Life Story” – 4:38
- „Never Give Up” – 3:44
- „Make It Like a Memory” – 7:28
Twórcy
- Barbra Streisand – śpiew
- Pete Carr, Lee Ritenour, Cornell Dupree, Barry Gibb – gitara
- Harold Cowart, David Hungate – gitara basowa
- Richard Tee – fortepian
- Dennis Bryon, Steve Gadd, Bernard Lupe – bębny
- Joe Lala – perkusja
- Dan Bonsanti, Neal Bonsanti, Whit Sidener – saksofon
- Russ Freeland, Peter Graves, Mike Katz – puzon
- Kenneth Faulk, Brett Murphy – trąbka
Notowania
| Kraj | Pozycja |
|---|---|
| Australia[7] | 1 |
| Austria[8] | 1 |
| Hiszpania[9] | 1 |
| Holandia (MegaCharts)[10] | 1 |
| Kanada[11] | 3 |
| Niemcy[8] | 4 |
| Norwegia (VG-lista)[12] | 1 |
| Nowa Zelandia (RMNZ)[13] | 1 |
| Stany Zjednoczone (Billboard 200)[14] | 1 |
| Szwecja (Sverigetopplistan)[12] | 1 |
| Wielka Brytania (UK Albums Chart)[15] | 1 |
Certyfikaty
| Kraj | Certyfikat |
|---|---|
| Francja (SNEP)[16] | 2 × platynowa płyta |
| Holandia (NVPI)[17] | 3 × platynowa płyta |
| Niemcy (BVMI)[18] | platynowa płyta |
| Stany Zjednoczone (RIAA)[19] | 5 × platynowa płyta |
| Szwecja[17] | złota płyta |
| Wielka Brytania (BPI)[20] | platynowa płyta |
Przypisy
- 1 2 William Ruhlmann: Guilty - Barbra Streisand. www.allmusic.com. [dostęp 2011-08-28]. (ang.).
- ↑ Robert Christgau: CG: Barbra Streisand. www.robertchristgau.com. [dostęp 2011-08-28]. (ang.).
- ↑ Stephen Holden: Barbra Streisand: Guilty. rollingstone.com, 1980-12-11. [dostęp 2024-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-29)]. (ang.).
- 1 2 Guilty. W: Barbra Streisand: My Name Is Barbra. Londyn: Penguin Random House, 2023, s. 499–505. ISBN 978-1-5291-3689-0. (ang.).
- ↑ Alexis Petridis: Barry Gibb: ‘My brothers had to deal with their demons, but my wife wasn’t going to have it’. irishtimes.com, 2020-12-15. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
- ↑ 23rd Annual Grammy Awards - 1981. rockonthenet.com. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
- ↑ David Kent: Australian Chart Book 1970–1992. 1993. ISBN 0-646-11917-6. (ang.).
- 1 2 Barbra Streisand - Guilty. austriancharts.at. [dostęp 2024-11-03]. (niem.).
- ↑ Fernando Salaverri: Sólo éxitos: año a año, 1959–2002. 2005. ISBN 84-8048-639-2. (hiszp.).
- ↑ Barbra Streisand - Guilty. dutchcharts.nl. [dostęp 2024-11-03]. (niderl.).
- ↑ RPM 50 Albums. „RPM”, s. 18, 1980-12-20. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
- 1 2 Barbra Streisand - Guilty. norwegiancharts.com. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
- ↑ Barbra Streisand - Guilty. charts.nz. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
- ↑ Barbra Streisand Billboard 200. billboard.com. [dostęp 2022-11-18]. (ang.).
- ↑ BARBRA STREISAND songs and albums | full Official Chart history. officialcharts.com. [dostęp 2024-11-02]. (ang.).
- ↑ Les certifications. snepmusique.com. [dostęp 2024-11-03]. (fr.).
- 1 2 Streisand Gets Best Intl Sales In Career. „Cash Box”, s. 37, 1980-12-06. (ang.).
- ↑ GOLD-/PLATIN-Datenbank. musikindustrie.de. [dostęp 2024-11-03]. (niem.).
- ↑ Gold & Platinum. RIAA. [dostęp 2011-08-24]. (ang.).
- ↑ Barbra Streisand | Guilty. BPI. [dostęp 2024-11-03]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona
- Oficjalny odsłuch albumu na portalu YouTube