Henryk Kempisty
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
11 marca 1913 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
5 września 1997 |
| Zawód, zajęcie |
prawnik, sędzia |
| Alma Mater | |
| Stanowisko |
członek Trybunału Stanu (1982–1985) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
  | |
Henryk Kempisty (ur. 11 marca 1913 w Ostrowi Mazowieckiej, zm. 5 września 1997 w Warszawie[1]) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego, w latach 1982–1985 członek Trybunału Stanu.
Życiorys
Szkołę średnią ukończył w rodzinnej Ostrowi Mazowieckiej. Przed II wojną światową odbył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie oraz aplikację sądową. Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po wojnie przez dwa lata orzekał w Sądzie Grodzkim w Białej Podlaskiej, następnie przez trzy lata w sądach grodzkim i okręgowym w Krakowie. Później orzekał w sądach warszawskich, m.in. w latach 1961–1965 był prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie[2]. W 1954 został tymczasowym, a w 1957 pełnoprawnym sędzią Izby Karnej Sądu Najwyższego[3]. Orzekał tam z przerwami przez około 30 lat, w 1983 przeszedł na emeryturę. Specjalizował się w zakresie postępowania karnego, był współautorem komentarza do kodeksu karnego z 1969 oraz innych ustaw (m.in. o Sądzie Najwyższym i organizacji wymiaru sprawiedliwości), a także autorem artykułów naukowych i wznawianego wydawnictwa Metodyka pracy sędziego w sprawach karnych. W I kadencji (1982–1985) pozostawał członkiem Trybunału Stanu. Od 1988 zatrudniony w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich jako dyrektor i główny specjalista w zespole ds. wymiaru sprawiedliwości[1].
Został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1969)[4], Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[5] oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1954)[6].
Życie prywatne
Był żonaty, miał dwoje dzieci[1].
Przypisy
- 1 2 3 Józef Żurawski: Henryk Kempisty. wyborcza.pl, 12 września 1997. [dostęp 2022-07-06].
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 352.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 334.
- ↑ Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 106, poz. 1419
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 98, poz. 1174
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 2. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-09-26].