Igła do cerowania

Igła do cerowania

Stoppenaalen

Ilustracja do wydania angielskiego z 1888 r.
Autor	Hans Christian Andersen
Typ utworu	baśń literacka
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania	Kopenhaga
Język	duński
Data wydania	grudzień 1845
Wydawca	P. L. Møller

Igła do cerowania (duń. Stoppenaalen, współ. duń. Stoppenålen) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1845 roku.

Baśń literacka pt. Igła do cerowania, napisana przez Hansa Christiana Andersena, została po raz pierwszy opublikowana w Kopenhadze przez P. L. Møllera na łamach „Gæa, æsthetisk Aarbog” w grudniu 1845 roku. Utwór wznowiono 6 kwietnia 1847 w antologii Nowe Bajki. Tom Drugi. Kolekcja Pierwsza. 1847 (duń. Nye Eventyr. Andet Bind. Første Samling. 1847), 18 grudnia 1849 w zbiorze Baśnie. 1850 (duń.  Eventyr. 1850) oraz 30 marca 1863 w wyborze Bajki i opowieści. Tom drugi. 1863 (duń. Eventyr og Historier. Andet Bind. 1863)^[1]. Igła do cerowania została zilustrowana przez rysownika Vilhelma Pedersena^[2].

Baśń została przetłumaczona na język polski^[3]:

• 1865 – Historia zarozumiałości pewnej grubej igły: tłum. Felicjan Faleński, „Noworoczny kalendarz ilustrowany dla Polek”, Warszawa
• 1905 – Igła do cerowania: anonimowe tłumaczenie, wydane we Lwowie
• 1905 – Igła do cerowania: Wanda Młodnicka (tłum.): Wybór bajek Andersena. Lwów. Brak numerów stron w książce
• 1924 – Igła do cerowania, w tłum. Janiny Colonna-Walewskiej, Baśnie Andersena dla dzieci, Warszawa
• 1931 – Igła do cerowania: Stefania Beylin (tłum.): Baśnie. Warszawa. Brak numerów stron w książce
• 1938 – Igła do cerowania: Marceli Tarnowski (tłum.): Bajki. Warszawa. Brak numerów stron w książce
• 2006 – Igła do cerowania: Bogusława Sochańska (tłum.): Baśnie i opowieści. Tom I 1830–1850. Poznań. s. 399–401. ISBN 978-83-7278-194-9. (z oryginału duńskiego)

Igła do cerowania uważa się za wyjątkową i wyobraża sobie, że jest igłą do szycia. Ostrzega palce, by jej nie upuściły, bo jest zbyt cienka, by ją potem odnaleźć. Palce nie przejmują się jej słowami i chwytają ją w pół. Igła dumnie pokazuje swoją nitkę i uważa ją za własny okazały orszak. Palce używają igły do zszycia pantofli. Igła narzeka, że to zbyt pospolita praca i twierdzi, że się łamie. Faktycznie pęka i oznajmia, że jest zbyt delikatna. Palce uznają ją za bezużyteczną, ale kucharka wpina ją w szal jako broszkę. Igła czuje się dumna i jest przekonana, że osiągnęła zaszczyt. Śmieje się, siedząc w szalu jak w karecie. Szpilka obok pyta, czy jest ze złota, co jeszcze bardziej ją uszczęśliwia^[4].

Igła prostuje się z dumą, ale wypada z szala do zlewu. Wpada w pomyje i mimo wszystko zachowuje dobre samopoczucie. Obserwuje patyczki, źdźbła słomy i kawałki gazety, uważając się za lepszą od nich. Twierdzi, że ma poczucie swojej wartości i nie zamierza się zmieniać. Spotyka odłamany kawałek butelki i myśli, że to brylant. Rozmawiają ze sobą i uważają się za coś cennego. Igła opowiada o swoim dawnym życiu i o zadufanych palcach kucharki. Krytykuje ich próżność i cieszy się, że już do nich nie należy. Gdy przypływa fala, kawałek szkła zostaje porwany, a cerówka^[5] zostaje na miejscu. Uznaje, że to zasługa jej delikatności i samozaparcia. Marzy, że może jest zrodzona z promienia słońca i nikt jej nie odnajdzie. Dwóch chłopców grzebie w rynsztoku i jeden z nich kłuje się igłą. Chłopcy nie słyszą jej słów, a igła czernieje, co uznaje za elegancję. Zostaje wsadzona w skorupkę jajka, po której przejeżdża wóz, ale igła mimo wszystko nie pęka i leży dalej w rynsztoku^[4].

• Ilustracje baśni Igła do cerowania
• 
• 

• „Igła do cerowania” (audiobook) na YouTube