Ignacy Drabczyński

porucznik
Data i miejsce urodzenia	8 listopada 1916 Kęty
Data i miejsce śmierci	11–13 maja 1940 Katyń
Przebieg służby
Lata służby	1939–1940
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa kampania wrześniowa

Dominik Drabczyński O.F.M. Ref., właściwie Ignacy Drabczyński (ur. 8 listopada 1916 w Kętach, zm. 11–13 maja^[1] 1940 w Katyniu) – polski duchowny katolicki, franciszkanin reformata, porucznik rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Urodził się 8 listopada 1916 r. w Kętach na terenie diecezji krakowskiej, jako syn Ignacego i Marii (z domu Kindler)^[2]. Ukończył szkołę elementarną w Kętach^[3] oraz gimnazjum w Bielsku^[2].

Po ukończeniu szkoły w 1934 r. wstąpił do zgromadzenia franciszkanów reformatów (wewnętrznej frakcji Zakonu Braci Mniejszych), gdzie przybrał imię zakonne brat Dominik^[2]. 29 sierpnia 1934 r. rozpoczął roczny nowicjat w Pilicy^[3], po którym 30 sierpnia 1935 r. złożył pierwsze śluby zakonne^[3].

W latach 1935–1938 mieszkał w klasztorze św. Kazimierza Królewicza w Krakowie^[3]. W tym czasie pobierał nauki w Studium Humanistyczno-Filozoficznym o. kapucynów, zwieńczone zdaniem matury w 1938 r.^[2] Po przerwie wakacyjnej został przeniesiony do klasztoru franciszkanów w Wieliczce, gdzie 8 września 1938 r. złożył śluby wieczyste: posłuszeństwa, czystości i ubóstwa^[3]. W tym samym roku przeszedł kwalifikację wojskową, w czasie której zaliczono go do pospolitego ruszenia ze zwolnieniem od obowiązku noszenia broni^[2].

Po niemieckiej agresji na Polskę wraz z grupą braci franciszkanów z Wieliczki otrzymał polecenie udania się na wschód, do Chełma^[2]. Tam posługiwał jako sanitariusz w szpitalu polowym Armii „Lublin”^[2]. Po sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939 r. w nieznanych okolicznościach został schwytany przez Armię Czerwoną^[2][3]. Najbardziej rozpowszechniona wersja wydarzeń mówi o tym, że nosił w tych dniach płaszcz po zabitym poruczniku WP i został przez to omyłkowo zakwalifikowany przez władze sowieckie jako oficer i kapelan^[4][5][6]. Początkowo przebywał w obozie przejściowym w Szepetówce^[1], skąd w listopadzie 1939 trafił do obozu jenieckiego w Starobielsku^[1]. Ostatecznie przewieziono go do obozu w Kozielsku^[2][1]. W niewoli kontynuował pracę duszpasterską. Ocalali ze zbrodni katyńskiej oficerowie wspominali, jak brat Dominik zwierzał się im, że chce zostać „apostołem w Rosji”^[3]. Między 10 a 11 maja 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego^[1] – lista wywózkowa 054/3 z 5 maja 1940^[1][7]. Między 11 a 13 maja 1940 zamordowany w Katyniu^[1][2][7] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu^[8][9]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne^[10][11][12], jednak Ignacy Drabczyński nie został zidentyfikowany.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana^[13][2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007^[14] w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Pod klasztorem w jego rodzinnych Kętach oraz przed seminariami franciszkańskimi w Krakowie i Wieliczce posadzono na jego cześć „Dęby Katyńskie”^[2].

12 maja 2019 w Kalwarii Pacławskiej odbyła się uroczystość związana z odsłonięciem oraz poświęceniem tablicy pamiątkowej i Alei Dębów Pamięci Kapelanów Katyńskich przy kaplicy „Ukrzyżowanie”. Wśród 32 kapelanów wojskowych różnych wyznań, zamordowanych w Katyniu i innych miejscach kaźni w 1940, jest wymieniony kpt. Ignacy Drabczyński^[15][16][17].

Jest kandydatem do procesu beatyfikacyjnego^[2][18].

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

• Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
• Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów obozu NKWD w Kozielsku, rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.