Ignacy Rychłowski (żołnierz)

Ignacy Rychłowski

chorąży
Data i miejsce urodzenia	26 lipca 1895 Szymborze
Data i miejsce śmierci	2 października 1950 Kwidzyn
Przebieg służby
Lata służby	1915–1922 1939
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego Wojsko Polskie
Formacja	Armia Wielkopolska
Jednostki	15 Wielkopolski Pułk Artylerii Lekkiej 201 pułk piechoty Armia „Poznań”
Stanowiska	dowódca działa oficer oświatowy
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka kampania wrześniowa
Późniejsza praca	Izba Skarbowa burmistrz Kwidzyna
Odznaczenia

Ignacy Rychłowski (ur. 26 lipca 1895 w Szymborze, zm. 2 października 1950 w Kwidzynie) – żołnierz armii niemieckiej, armii wielkopolskiej i chorąży Wojska Polskiego. Uczestnik I wojny światowej, wojny polsko–bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się w rodzinie Władysława i Katarzyny z d. Halas^[1]. W 1915 wcielony do armii niemieckiej. Od stycznia 1919 włączył się do powstania wielkopolskiego organizując oddział powstańczy w Szymborze. W odrodzonym Wojsku Polskim służył w 15 pułku artylerii. Od 1920 walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej jako instruktor obsługi dział produkcji niemieckiej w 201 pułku piechoty. Szczególnie zasłużył się w bitwie pod Radzyminem, gdzie "w rejonie wsi Helenów uratował zagrożoną baterię 201 pap wyprowadzając działo przed własne pozycje, zniszczył punkt obserwacyjny i odrzucił piechotę npla"^[1]. Za tę postawę został awansowany do stopnia chorążego i odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W wojsku do 1922. Później prowadził własną firmę. Od 1933 urzędnik Izby Skarbowej w Jarocinie, a później także w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej walczył w szeregach Armii „Poznań”. Po zakończeniu walki aresztowany przez gestapo i osadzony w Forcie VII Poznań. Tam w wyniku ciężkich przesłuchań stracił oko i słuch w jednym uchu. Później przewieziony na roboty przymusowe na Pomorze. Po zakończeniu wojny został burmistrzem Kwidzyna. Tam też zmarł w 1950.

Dwukrotnie żonaty: ze Stanisławą Chytros i Leokadią Baniecką. Troje dzieci^[2].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 452^[1][3] – 1922^[4]
• Medal Niepodległości^[1]

• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
• Ładysław Panufnik: Zarys historii wojennej 15-go pułku artylerii polowej Wielkopolskiej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-04-19].