Izraelita

Izraelita – polskojęzyczny tygodnik żydowski, wydawany w Warszawie w latach 1866–1915^[1] (według niektórych źródeł 1866–1912^[2]).

Był to tygodnik o tematyce społeczno-politycznej, religijnej, oświatowej i kulturalnej^[2], według wydawców misją pisma było szerzenie oświaty, postulowanie reformy tradycji oraz równouprawnienie i integracja Żydów z narodem polskim^[3]. Było to najdłużej wydawane czasopismo żydowskie w Polsce^[1]. Czytelnikami czasopisma byli w większości zasymilowani Żydzi^[1].

Wydawany był z różnymi podtytułami: „Pismo tygodniowe poświęcone interesom judaizmu”, „Organ poświęcony sprawom religii i oświaty”, „Tygodnik społeczny, literacki i naukowy”, „Czasopismo tygodniowe”, „Organ Polaków Żydów”^[2]. W 1870 roku nakład pisma wynosił 300 egzemplarzy, w 1904 roku czasopismo osiągneło nakład 1040 egzemplarzy^[3].

Jego założycielem i pierwszym redaktorem był Samuel Peltyn^[2], nadał on pismu charakter haskalowy^[1]. W latach 1896–1902 redaktorem czasopisma był Nachum Sokołow, wówczas charakter gazety zbliżył się do syjonizmu^[2]. Kolejnymi redaktorami gazety byli Izrael Grosglik, Adolf Jakub Cohn, Henryk Lichtenbaum i Józef Wasowski^[1][2][3].

• „Izraelita” na stronie Centralnej Biblioteki Judaistycznej