Józef Adamczyk (wojskowy)
 rotmistrz | |
| Data i miejsce urodzenia |
21 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
wiosna 1940 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
oficer broni i pgaz. |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
 _BAR.svg.png){kind=small}   | |
Józef Adamczyk[a], ps. Kmicic (ur. 21 sierpnia 1897 w Lublinie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Józefa i Katarzyny z Łysiów, urodzony 21 sierpnia 1897 w Lublinie, ówczesnej stolicy guberni lubelskiej[2]. W czasie I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. Od 1918 w Wojsku Polskim, przydzielony do szwadronu Grupy „Bug”[2]. Uczestnik obrony Lwowa i wojny z bolszewikami[2]. Od stycznia 1921 do 15 maja 1922 był uczniem 11. klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy[3]. 14 października 1922 został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów jazdy z dniem 1 września 1922 i 35. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 11 pułku ułanów w Ciechanowie[4]. W 1923 ukończył kurs w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. 16 listopada 1923 został przemianowany z dniem 1 listopada 1923 na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1922 i 12. lokatą w korpusie oficerów jazdy[5][6]. Służbę w 11 pułk ułanów pełnił przez kolejnych 16 lat[7][8][9][10][11]. 30 września 1924 został awansowany z dniem 1 października 1924 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1924 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12][13]. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[14][15]. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku szwadronu karabinów maszynowych[16].
W kampanii wrześniowej walczył na szeregach macierzystego pułku na stanowisku oficera broni i przeciwgazowego[17]. W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku[2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[2]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[18]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 28)[19].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[20]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[21]
- Srebrny Krzyż Zasługi[22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 621, 692.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 1.
- ↑ Szkic historyczny 1924 ↓, s. 109.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 21 października 1922, s. 789.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 72 z 17 listopada 1923, s. 764.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 692.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 621.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 561.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 300.
- ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 24.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 162.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 105 z 8 października 1924, s. 578.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 614.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 440.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 139, w marcu 1939 zajmował 22. lokatę.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 697.
- ↑ Przemsza-Zieliński 1995 ↓, s. 119.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
- ↑ Gajowniczek 1993 ↓, s. 283.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 139.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, 1930.
- Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty. Szkic historyczny z 55-ma ilustracjami. Jan Załuska (red.). Bydgoszcz: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1924.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Zuzanna Gajowniczek. Lista starobielska, cz. I. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (142), październik–grudzień 1992. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny.
- Jan Przemsza-Zieliński: Wrześniowa Księga Chwały Kawalerii Polskiej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1995. ISBN 83-11-08380-0.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.