Józef Bil
 | |
 kapitan piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 marca 1894 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
maj 1940 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  _4r_BAR.svg.png){kind=small}   | |
Józef Bil (ur. 18 marca 1894 we Lwowie, zm. w maju 1940 w USRR) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Andrzeja i Ewy z Waców urodzony 18 marca 1894 we Lwowie[1].
W 1914 r. wstąpił do Legionów, do 5 pułku piechoty Legionów[2]. Po kryzysie przysięgowym, wcielony do armii austriackiej i wysłany na front włoski.
W 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, dostał przydział do 5 pp Leg., z którym przebył całą kampanię wojenną. Uczestnik 1-go powstania śląskiego[3]. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku. W grudniu 1928 został przeniesiony z 5 pp Leg. do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Kole[4][5]. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie[6]. W 1933 obejmuje dowództwo 1 kompanii 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a z dniem 31 stycznia 1936 przeniesiony w stan spoczynku[7][1].
27 sierpnia 1939 został zmobilizowany do 24 pułku piechoty w Łucku i skierowany do Ośrodka Zapasowego 27 Dywizji Piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim[5]. W jego składzie wziął udział w kampanii wrześniowej[5]. Następnie powrócił do Lwowa, gdzie 9 grudnia został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i osadzony w więzieniu śledczym przy ul. Sądowej[5]. 31 stycznia 1940 przeniesiony do więzienia na Zamarstynowie, z którego został wywieziony na podstawie listy nr 055/4 z 5–9 maja 1940[5]. Wkrótce potem został zamordowany na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zapewne w Kijowie[5].
Był żonaty z Eugenią z Leśkiewiczów, z którą miał z nią synów: Zdzisława (1924–1991) i Zbigniewa (ur. 1926)[1][5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 1661[1][2]
- Krzyż Niepodległości – 13 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[8][9]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Bil Józef. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.57-4859 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-26].
- 1 2 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 29.
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 338.
- 1 2 3 4 5 6 7 Józef Bil (1894–1940). Fundacja Obchodów 100 Rocznicy Odzyskania Przez Polskę Niepodległości. [dostęp 2025-05-26].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930, s. 208.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935, s. 91.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1933, s. 282.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.