Józef Hornberger

Józef Hornberger
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

15 stycznia 1897
Dąbrowa Tarnowska, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków, USRR, ZSRR

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Grupa Obrony Lwowa

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
obrona Lwowa

Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Józef Hornberger (ur. 15 stycznia 1897 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Jakuba i Małgorzaty z domu Penc. Od 1914 wstąpił do Legionów i został przyjęty do 1 pułku piechoty.

W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku oraz został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku służył i pracował w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym II z oddelegowaniem do Kierownictwa Rejonu Intendentury Grodno. Następnie został przeniesiony do intendentury 3 Dywizji Piechoty. W 1924 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. Od 1927 roku służył w 3 pułku strzelców podhalańskich. Na majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. W marcu 1939 roku pełnił służbę w 6 Okręgowym Urzędzie Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego we Lwowie na stanowisku komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego nr VI[2].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku, podczas obrony Lwowa, był dowódcą improwizowanego batalionu. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną został wbrew warunkom kapitulacji miasta wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku[3]. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[3], gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[4]. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 777[3].

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[5][6][7]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[8][9][10].

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
  2. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 520.
  3. 1 2 3 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 167.
  4. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  5. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 14 [dostęp 2024-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  6. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  7. ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  8. ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
  9. ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
  10. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  11. ↑ M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 33.
  12. ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240.

Bibliografia

  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 1266. 1283, 1321.
  • Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 55, 617.
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.