Jörg Schwenke

Jörg Schwenke
Pseudonim

Joshi

Data i miejsce urodzenia

13 czerwca 1952
Berlin

Data i miejsce śmierci

14 maja 1990
Berlin

Instrumenty

gitara elektryczna

Gatunki

pop, rock, krautrock

Zawód

muzyk

Powiązania

Manuela, Jimi Hendrix, Michael Günther, Christopher Franke, Michael Hoenig i in.

Zespoły
The Shatters
Agitation Free (1970–1973, 1974 – koncert pożegnalny zespołu The Final Reunion)

Jörg Schwenke, ps. „Joshi” (ur. 13 czerwca 1952 w Berlinie, zm. 14 maja 1990 tamże) – niemiecki gitarzysta rockowy[1].

Życiorys

Wywodzi się z berlińskiej sceny muzycznej i grał na gitarze solowej[1][2]. Był członkiem zespołu The Shatters, który akompaniował piosenkarce Manueli, która wykonywała piosenki w stylu schlager (pol. muzyka szlagierowa)[3]. W 1967 roku wystąpili jako support przed Jimim Hendrixem w Neue Welt[3]. Po zakończeniu współpracy z wokalistką, grupa ta została zepchnięta do roli akompaniatora tancerkom w klubach nocnych podczas striptizu i muzyk nie był tym faktem zachwycony[4]. W lipcu 1970 roku dołączył do Agitation Free, gdzie otrzymał pseudonim „Joshi”[1], i wniósł ogrom świeżej i twórczej kreatywności w swojej grze, dzięki czemu zespół wszedł na nową drogę rozwoju (w wyniku tego, iż gitarzysta wcześniej poznał basistę Agitation Free, Michaela Günthera i okazało się, że muzycy szukają gitarzysty w miejsce Alexa „Axa” Genricha, który przeszedł do Guru Guru)[4][5].

Zrządzeniem losu, pierwszego dnia szkoły w Hildegard-Wegscheider, na szkolnym boisku obok mnie usiadł pewien gość i zaczął z zainteresowaniem przeglądać mój katalog wzmacniaczy Marshalla (wzmacniacze Jima Marshalla były hitem w tamtym czasie – używał ich Hendrix). Czy ty też jesteś muzykiem? zapytał i zaczęliśmy rozmawiać. Powiedział, że jest gitarzystą i gra w „grupie striptizowej” o nazwie Shatters, byłym zespole drugoplanowym znanej berlińskiej piosenkarki Schlager Manueli. Ale miał już dość Shatters i był otwarty na coś nowego. Nazywał się Joshi i wszyscy polubiliśmy go od pierwszego dnia, kiedy z nami zagrał. A fakt, że absolutnie nie miał doświadczenia w graniu naszego rodzaju muzyki, był szczególnie atrakcyjny.

Michael Günther, Agitation Free – Portrait of a Band: From „Sportpalast” to „Quartier Latin”[4]

W dniach 4–27 kwietnia 1972 roku na zaproszenie Instytutu Goethego udał się wraz z zespołem na tournée po Egipcie, Libanie, Cyprze i Grecji[5][6]. 6 lipca 1972 roku wszedł razem z kolegami do Audio-Tonstudio (pierwsze 16-ścieżkowe studio nagrań) w Berlinie i rozpoczął nagrywanie debiutanckiej płyty, przetwarzając liczne wrażenia oraz doświadczenia, które zebrali podczas podróży i tak powstał album Malesch, który przyniósł Agitation Free uznanie, którego dotychczas brakowało[2][5]. Próba przełamania barier między muzyką poważną a popularną została podjęta i wygląda na to, że zakończyła się sukcesem – napisał Karl Heinz Borchert w Musikexpressie[5]. Intensywna działalność koncertowa sprawiła, że Agitation Free stawało się coraz bardziej znane w całej Europie[5].

W marcu i kwietniu 1973 roku gitarzysta wraz z grupą odbył trasę koncertową po Francji i od jakiegoś czasu pogrążał się w narkotykowym nałogu (miewał też myśli samobójcze)[5][2]. Rozgłos wokół berlińskiej formacji wzrósł po udziale w audycji radiowej Pop Club w budynku ORTF[2]. Zaś 27 marca 1973 roku miał miejsce występ w programie telewizyjnym Rock en Stock[2]. Muzycy Agitation Free przebywali już w Niemczech, gdy w ostatniej niemalże chwili okazało się, że promotor Assad Debs zorganizował kolejny występ na żywo we Francji i 8 maja 1973 roku zespół był zmuszony zagrać w berlińskiej dyskotece Sound, aby zebrać pieniądze na owrót[2]. Był to ostatni koncert gitarzysty, który był uzależniony od heroiny i 9 maja nie pojawił się na spotkaniu zespołu związanym z jej wyjazdem na kolejną trasę po Francji (zamiast niego pojechał Stefan Diez)[2].

14 listopada 1974 roku jako były członek Agitation Free, wziął udział imprezie pożegnalnej zespołu (pod nazwą The Final Reunion), który kończył swą działalność[7]. Fragmenty tych występów ukazały się po raz pierwszy w 1995 roku na płycie Fragments (reedycja z 2003 roku zawiera dodatkowy utwór z tego koncertu, zatytułowany Blues)[7].

Pracował w sklepie ze sprzętem Hi-fi, swojego ojca w dzielnicy Moabit w ówczesnym Berlinie Zachodnim i choć intensywnie próbował to nigdy nie wyleczył się z uzależnienia od narkotyków[3][8]. 14 maja 1990 roku został znaleziony martwy na stacji metra w Berlinie[1][8].

Dyskografia Agitation Free z udziałem gitarzysty[7]

Albumy

  • 1972: Malesch (LP, Vertigo – od 2008 na niektórych reedycjach albumu znajdują się bonusy, tj.: Music Factory, utwór nagrany 25 lutego 1972 roku podczas koncertu w Moguncji oraz film wideo pt. Agitation Free At Sakkara, sfilmowany i zmontowany w kwietniu 1972 r. w Kairze)
  • 1976: Last (LP, Barclay – utwory 1 (Soundpool)-2 (pierwsza wersja utworu Laila) nagrane na żywo w marcu 1973 w Studio Aquarium dla francuskiej stacji radiowej; od 2008 na większości wydań kompaktowych znajduje się dodany jako bonus utwór pt. Schwingspule – nagrany w grudniu 1971 roku podczas koncertu w TU-Mensa w Berlinie)
  • 1995: Fragments (CD, Musique Intemporelle – zapis „Final Reunion Concert” z dn. 14 listopada 1974 w Berlinie – z wyjątkiem utworu Mediteranean Flight, który został nagrany 19 lipca 1974 roku w Audio Tonstudio w Berlinie – reedycje kompaktowe wydawnictwa Revisited Records z 2009 zawierają dodany jako bonus utwór pt. Crashlanding, nagrany w grudniu 1971 roku podczas koncertu w TU-Mensa w Berlinie)
  • 2008: Live '74 (At The Cliffs Of River Rhine) (CD, Revisited Records – ta reedycja albumu, tak samo jak jego wersja LP, wydana przez wytwórnię MIG w 2019 – zawiera bonusowy utwór pt. Big Fuzz, który nagrano 16 lutego 1972 roku podczas koncertu w Moers).
  • 2012: 1st (LP, Korusuro Records – zapis koncertu w Tu Mensa Berlin z dn. 24 marca 1972)

Kompilacje

  • 2006: Lüül – Zeitreise (CD, Grundsound)
  • 2013: Różni wykonawcy – Deutsche Elektronische Musik 2 (Experimental German Rock And Electronic Musik 1971-83) (CD Soul Jazz Records)
  • 2016: Agitation Free – Last, Fragments & Live '74 (CD, MIG)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Michael Günther: Agitation Free: Musicians. agitation-free. [dostęp 2024-11-21]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Michael Günther: Agitation Free – Portrait of a Band: Into the studio – „Malesch”. agitation-free.de. [dostęp 2024-11-21]. (ang.).
  3. 1 2 3 Jörg Schwenke. rockinberlin.de. [dostęp 2024-11-21]. (niem.).
  4. 1 2 3 Michael Günther: Agitation Free – Portrait of a Band: From „Sportpalast” to „Quartier Latin” – the Band Changes. agitation-free.d. [dostęp 2024-11-21]. (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 Karl Heinz Borchert: Drei deutsche Gruppen, die dem deutschen Rock neue Impulse geben könnten („Musik Express”). popolvuh.nl, 1973-06. [dostęp 2024-11-21]. (niem.).
  6. ↑ Michael Günther: The short Biography of Agitation Free. agitation-free.de, 1999-05. [dostęp 2024-11-10]. (ang.).
  7. 1 2 3 Jörg Schwenke. discogs.com. [dostęp 2024-11-21]. (ang.).
  8. 1 2 Michael Günther: Agitation Free – Portrait of a Band – Touring until the End. agitation-free.de. [dostęp 2024-11-12]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.