Język duriankari
| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących | |||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| UNESCO | 5 krytycznie zagrożony↗ | ||
| Ethnologue | 8a umierający↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | dbn | ||
| IETF | dbn | ||
| Glottolog | duri1243 | ||
| Ethnologue | dbn | ||
| BPS | 0927 3 | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język duriankari[1], także duriankere[2] – język papuaski z prowincji Papua Zachodnia w Indonezji, blisko spokrewniony z językiem inanwatan (suabo)[1][3]. Był używany w miejscowości Duriankari na południowym skrawku wyspy Salawati[4].
Jego status lingwistyczny nie został rozstrzygnięty. Brak dostatecznych materiałów uniemożliwia jego dokładną klasyfikację (być może chodziło o dialekt języka inanwatan)[4]. Zebrano podstawowe dane leksykalne[5]. Już w 1957 roku miał być wypierany przez język moi[6]. Pod koniec lat 80. XX wieku miał nie więcej niż 100 użytkowników (według doniesień informatorów z Sorong)[4]. W 1994 roku, gdy lingwista Lourens de Vries odwiedził miejscowość Seget, miejscowa ludność (z grupy etnicznej Inanwatan) twierdziła, że duriankari nie jest już używany[1].
Przypisy
- 1 2 3 de Vries 2002 ↓, s. 88.
- ↑ M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Duriankere, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2015-09-25] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-25] (ang.).
- ↑ M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Suabo, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-25] (ang.).
- 1 2 3 Berry i Berry 1987 ↓, s. 92.
- ↑ Clemens L. Voorhoeve, Languages of Irian Jaya checklist: preliminary classification, language maps, wordlists, Canberra: Department of Linguistics, School of Pacific Studies, Australian National University, 1975 (Pacific Linguistics B-31), s. 104, DOI: 10.15144/PL-B31, ISBN 0-85883-128-7, OCLC 634295014 [dostęp 2022-10-02] (ang.).
- ↑ Albert Clementina Ludovicus Remijsen, Word-prosodic Systems of Raja Ampat Languages, Utrecht, Netherlands: LOT, 2001 (LOT Dissertation Series 49), s. 30, ISBN 978-90-76864-09-9, OCLC 55067520 [dostęp 2022-08-09] (ang.).
Bibliografia
- Keith Berry, Christine Berry, A Survey of the South Bird’s Head Stock, [w:] Peter J. Silzer, Joyce K. Sterner (red.), Workpapers in Indonesian Languages and Cultures, t. 4, Summer Institute of Linguistics, 1987, s. 81–117 [dostęp 2022-08-09] (ang.).
- Lourens de Vries, An introduction to the Inanwatan language of Irian Jaya, [w:] K. Alexander Adelaar, Robert Blust (red.), Between worlds: linguistic papers in memory of David John Prentice, Canberra: Pacific Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University, 2002 (Pacific Linguistics 529), s. 77–93, DOI: 10.15144/PL-529.77, ISBN 0-85883-478-2, OCLC 896427271 [dostęp 2022-08-09] (ang.).