Język kensiu
| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
250 (2015) | ||
| Pismo/alfabet | |||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | kns | ||
| IETF | kns | ||
| Glottolog | kens1248 | ||
| Ethnologue | kns | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język kensiu (a. kenseu, kensieu, kensiw), także: mendi, monik (a. moniq), ngok pa[1] – język austroazjatycki używany w Malezji i Tajlandii, przez niewielką grupę ludności na pograniczu tych krajów[2]. Według danych z 2015 roku posługuje się nim 250 osób[1].
Dzieli się na szereg dialektów: ijoh (ijok), jarum, jeher (sakai tanjong z Temongoh), kedah (quedah), plus, ulu selama, kensiu batu (batuq), kensiu siong (siong), kentaq nakil (nakil), maniq, bong[1]. Kintaq bywa uważany za dialekt kensiu lub za odrębny język[3].
W użyciu jest także język malajski, a w Tajlandii również język południowotajski[4]. Podobnie jak pozostałe języki aslijskie kensiu jest zagrożony wymarciem[2]. Część jego odmian wyszła z użycia[4].
Dawniej był zapisywany przy użyciu pisma łacińskiego bądź tajskiego. Żaden z tych systemów pisma nie przyjął się w szerszym obiegu[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Kensiu, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 21, Dallas: SIL International, 2018 [dostęp 2020-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-25] (ang.).
- 1 2 Bradley 2007 ↓, s. 374.
- ↑ Bradley 2007 ↓, s. 374, 411.
- 1 2 Bradley 2007 ↓, s. 411.
Bibliografia
- David Bradley, East and Southeast Asia, [w:] Christopher Moseley (red.), Encyclopedia of the World’s Endangered Languages, Abingdon–New York: Routledge, 2007, s. 349–422, DOI: 10.4324/9780203645659, ISBN 978-0-2036-4565-9, ISBN 978-0-7007-1197-0, OCLC 47983733 (ang.).
Linki zewnętrzne
- Kensiu. Endangered Languages Project. [dostęp 2024-08-05]. (ang.).