Język tsaukambo
| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
780 (2000) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | kvz | ||
| IETF | kvz | ||
| Glottolog | tsak1250 | ||
| Ethnologue | kvz | ||
| BPS | 1023 3 | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język tsaukambo (a. tsakwambo, tsokwambo[1][2], saukambo[3]), także kotogüt (a. kotogut)[1][2] – język papuaski używany w prowincji Papua w Indonezji, przez grupę ludności w rejonie rzeki Digul. Według danych z 2000 r. mówi nim 780 osób[1].
Jest blisko spokrewniony z językiem komyandaret, który przypuszczalnie daje się klasyfikować jako dialekt tego samego języka; etnolekty tsaukambo i komyandaret uchodzą za wzajemnie zrozumiałe[4]. Niewykluczone jednak, że komunikacja między tymi społecznościami jest możliwa ze względu na wielojęzyczność ludności[5]. W publikacji Ethnologue (wyd. 22) języki te zostały powiązane z ngalum[6], z kolei L. de Vries (2012) postuluje ich bliższe pokrewieństwo z korowai[7].
Według doniesień z 2000 r. użytkownicy tego języka zamieszkiwali wówczas wsie: Waliburu, Bi(wage), Kabuwage i Danokit[8][9]. Według danych Peta Bahasa we wsi Kaway tsaukambo współistnieje z komyandaret[3]. W użyciu jest także indonezyjski/lokalny malajski. Znane są również inne języki lokalne, czemu sprzyja różnorodność językowa regionu. Niemniej odnotowano, że tsaukambo odgrywa dominującą rolę w obrębie społeczności[10]. Dostęp do edukacji jest silnie ograniczony[5].
Wczesne materiały nt. tego języka zgromadził w 1981 r. misjonarz Peter Baas[11]. W 2000 r. wstępne dane nt. sytuacji językowej w regionie zebrał zespół badaczy pod auspicjami SIL International[12]. Tsaukambo nie wykształcił piśmiennictwa[10].
Przypisy
- 1 2 3 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Tsaukambo, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- 1 2 Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Tsaukambo. Glottolog 4.6. [dostęp 2024-08-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-25)]. (ang.).
- 1 2 Bahasa Komyandaret. [w:] Peta Bahasa [on-line]. Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan. [dostęp 2022-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-05)]. (indonez.).
- ↑ de Vries 2012 ↓, s. 178, 189.
- 1 2 Hughes 2009 ↓, s. 7.
- ↑ David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Ngalum, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-04-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-19] (ang.).
- ↑ de Vries 2012 ↓.
- ↑ Hughes 2009 ↓, s. 5.
- ↑ de Vries 2012 ↓, s. 167.
- 1 2 Hughes 2009 ↓, s. 6.
- ↑ de Vries 2012 ↓, s. 165–166.
- ↑ Hughes 2009 ↓, s. 1.
Bibliografia
- Lourens de Vries, Some notes on the Tsaukambo language of West Papua, [w:] Harald Hammarström, Wilco van den Heuvel (red.), History, contact and classification of Papuan languages, Port Moresby: Linguistic Society of Papua New Guinea, 2012 (Language and Linguistics in Melanesia, Special Issue: On the History, Contact & Classification of Papuan Languages – Part 1), s. 165–193 [dostęp 2022-09-05] (ang.).
- Jock Hughes, Upper Digul Survey, Dallas: SIL International, 2009 (SIL Electronic Survey Reports 2009-003), OCLC 896382379 [dostęp 2024-08-25] (ang.).