Jadwiga Habrik-Wiśniewska
.jpg) Jadwiga Habrik-Wiśniewska | |
| Data i miejsce urodzenia |
26 marca 1887 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 września 1964 |
| Narodowość |
polska |
| Dziedzina sztuki |
grafika, malarstwo |
| Nagrody | |
|
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki | |
Jadwiga Habrik-Wiśniewska z d. Kulesza (ur. 26 marca 1887 w Peregunce (Podole), zm. 23 września 1964 w Warszawie)[1] – polska malarka i graficzka.
W 1906 podjęła studia malarskie w Odessie, kończąc je w 1911. Uzupełniała wykształcenie w szkołach artystycznych w Petersburgu, u Moritza Heymanna w jego monachijskiej szkole, a od 1927 do 1928 u Ignacego Łopieńskiego. Podjęła pracę w gimnazjum w Winnicy jako nauczycielka rysunku w tamtejszym gimnazjum. W 1923 przeprowadziła się z Winnicy do Polski i zamieszkała w Warszawie.
W okresie międzywojennym wstąpiła do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz Związku Polskich Artystów Plastyków i uczestniczyła w wystawach obu organizacji. Przed 1940 malowała w technice pastelowej i olejnej, często widoki zabytków warszawskich oraz sceny marynistyczne, po 1945 tworzyła tylko grafiki, głównie techniką akwaforty, czasem akwatinty. Ich tematyką często były portrety[2].
Artystka miała dwie wystawy indywidualne (w 1931 i 1958 w SARP), nagrodzona została przez Ministra Kultury i Sztuki (1958)[3].
Obrazy artystki znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie[4].
Przypisy
Bibliografia
- Kubaszewska H., 1979: Habrik-Wiśniewska Jadwiga. W: Bartnicka-Górska H. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom III. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, strona 5.