Jan Bitny-Szlachta

Jan Bitny-Szlachta

W Zakładach Południowych 1939
Data i miejsce urodzenia	1908 Jekaterynburg
Data i miejsce śmierci	7 lutego 1974 Warszawa
Narodowość	polska
Alma Mater	Politechnika Warszawska
Nagrody	Nagroda I stopnia (zespołowa) Ministra BiPMB (1969)
Praca
Styl	modernizm, art déco
Budynki	Budynek Dyrekcji Naczelnej Huty Stalowa Wola, prawdopodobnie Hotel „Hutnik” w Stalowej Woli
Projekty	plan zagospodarowania przestrzennego Warszawskiego Zespołu Miejskiego
Odznaczenia

Jan Bitny-Szlachta (ur. 1908 w Jekaterynburgu, zm. 7 lutego 1974 w Warszawie) – polski inżynier, architekt, urbanista, jeden z twórców architektury Stalowej Woli^[1].

Autor projektu w konkursie na zagospodarowanie Osiedla Szwoleżerów oraz urbanistyczne rozwiązanie wschodniego obszaru Osi Stanisławowskiej w Warszawie. Współautor planu zagospodarowania przestrzennego Warszawskiego Zespołu Miejskiego, wraz z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy^[2][3].

W 1935 ukończył architekturę na Politechnice Warszawskiej. W 1937 przybył z Katowic do powstających Zakładów Południowych, gdzie został zatrudniony jako pracownik biura projektowego. Był autorem wielu projektów budynków powstającej Stalowej Woli. Należą do nich zaprojektowane w stylu art déco m.in. Budynek Dyrekcji Naczelnej Huty Stalowa Wola^[4], Dyrekcja Zakładu Hutniczego, oraz Dyrekcja Zakładu Mechanicznego. Jest autorem zestawu mebli w sali konferencyjnej byłych Zakładów Południowych^[5]. Zaprojektował modernistyczne willowe budynki tzw. Osiedla Dyrektorskiego przy dzisiejszych ulicach Mickiewicza i Wyszyńskiego, prawdopodobnie Hotel Hutnik, oraz pierwsze kino Stal przy dzisiejszej ulicy Narutowicza. W 1939 zgłosił swój projekt budowy kościoła, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwił budowę. Mieszkał z żoną i córkami przy obecnej ulicy Narutowicza 1^[6][1].

Był organizatorem całej oprawy związanej z wizytą w Zakładach Południowych prezydenta Ignacego Mościckiego w czerwcu 1939^[7].

Przy jego zaangażowaniu i współpracy z księdzem Józefem Skoczyńskim, do Stalowej Woli trafił kościół św. Floriana. Gdy w 1942 okupanci niemieccy przeznaczyli do rozbiórki drewniany kościół w Stanach, przyczynił się do przeniesienia go do Stalowej Woli. We wrześniu 1943 elementy rozebranego kościoła przetransportowano, wówczas kierował pracami architektonicznymi i ponownym montażem kościoła^[8]. Zaprojektował dodatkowo po obu stronach kościoła dwie zakrystie i słupowe podcienie sprawiając, że postawiony na nowo kościół był większy. W przedsionku kościoła dla upamiętnienia jego postaci i zasług dla miasta Stalowa Wola umieszczono pamiątkową tablicę^[1][9].

W 1945 z rodziną opuścił Stalową Wolę. Po wyjeździe pracował jako architekt w Gdańsku, później w Krakowie (1945–59). Od 1959 w Warszawie jako projektant w Pracowni Urbanistycznej Warszawy^[2][1].

Członek SARP o. Katowice (przed 1939). Członek SARP o. Kraków (po 1945). Członek o. Warszawskiego SARP (1964–73)^[2].

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Stare Powązki^[2] (kwatera 27, rząd 3, miejsce 13^[10]).

• Złoty Krzyż Zasługi (1939),
• Srebrny Krzyż Zasługi (1954)
• Odznaka „Budowniczy Huty Lenina” (1958)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969),
• Srebrna Odznaka SARP (1972),

• Bitny-Szlachta Jan (1908-1974), [w:] AnnaA. Garbacz AnnaA. (red.), Regionalny słownik biograficzny: Stalowa Wola, Nisko i okolice. T. 2, Stalowa Wola: Muzeum Regionalne w Stalowej Woli, 2014, s. 31-35, ISBN 978-83-61032-94-6 [dostęp 2025-03-04] .