Jan Komarnicki (1894–1940)
 kapitan administracji | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1894 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
kierownik referatu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
 _4r_BAR.svg.png){kind=small} _BAR.svg.png){kind=small} | |
.png){kind=small}
Jan Komarnicki (ur. 29 lipca 1894 w Wieliczce, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Franciszka i Franciszki z Grzywaczów[1]. Żołnierz II Brygady Legionów. Uczestnik wojny 1920 w szeregach 33 pułku piechoty[1].
W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1922 nadal służył w 33 pułku piechoty w stopniu porucznika[2]. Na liście starszeństwa oficerów zawodowych z 1922 figuruje jako Jan Komarnicki–Pieprzyk (lokata 796 w korpusie oficerów piechoty)[3]. Awansował do stopnia kapitana 15 sierpnia 1924 (starszeństwo z dniem 15 sierpnia 1924 i 327 lokatą w korpusie oficerów piechoty)[4]. W 1932 roku pełnił służbę w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych[5]. W 1939 roku pełnił służbę w Wydziale I Ogólnym Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku kierownika referatu 4 podoficerów zawodowych i nadterminowych[6][7].
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na dzień 17 października 1939 był jeńcem obozu orańskiego[6]. Następnie został wysłany do obozu jenieckiego w Kozielsku, dokąd dotarł 1 listopada 1939[6]. 22 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[6] – lista wywózkowa 040/3[6], poz. 89, nr akt 1675 z 20 kwietnia 1940[8][1]. Został zamordowany między 23 a 24 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[6] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu[9][10]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne[11][12][13], jednak Jan Komarnicki nie został zidentyfikowany.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[14][15][16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[17][18][19].
Życie prywatne
Mieszkał w Warszawie[6]. Był żonaty z Julią z Koskowskich, z którą miał córkę Barbarę[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931)[20]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie[21], po raz 1 i 2 rozkazem L. 2142)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1936)[22]
- Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertne 1 stycznia 1986
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 278.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R. 3, Nr 1), Warszawa: MSWojsk., 26 stycznia 1922, s. 66.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych, Warszawa: MSWojsk., 1922, s. 85.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R. 5, Nr 131), Warszawa: MSWojsk., 17 grudnia 1924, s. 740.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 54, 435.
- 1 2 3 4 5 6 7 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 403.
- ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 138.
- ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 701.
- ↑ 20 lat temu otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu - Redakcja Polska - polskieradio.pl [online], polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. LIII.
- ↑ Historia Zbrodni Katynskiej [online] [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Pierwsze ekshumacje w Katyniu. "Wszystko było przesiąknięte zapachem śmierci" - Historia [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Instytut Pamięci Narodowej - Kraków, Niemcy w Katyniu w 1943 roku, „Instytut Pamięci Narodowej - Kraków” [dostęp 2025-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-06] (pol.).
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 40 [dostęp 2025-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2025-01-02].
- ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
- ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 206.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R. 17, Nr 1), Warszawa: MSWojsk., 19 marca 1936, s. 3.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
- Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów obozu NKWD w Kozielsku, rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.