Janusz Rębielak

Janusz Rębielak
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

10 października 1955
Bierutów

profesor nauk technicznych
Specjalność: architektura konstrukcji przestrzennych, konstrukcje budowlane, struktury przestrzenne
Alma Mater

Politechnika Wrocławska

Habilitacja

27 czerwca 1994

Profesura

8 czerwca 2006[1]

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Politechnika Wrocławska
Politechnika Krakowska

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Strona internetowa

Janusz Rębielak (ur. 10 października 1955 w Bierutowie) – polski architekt i konstruktor, profesor nauk technicznych. Od 2008 roku do przejścia na emeryturę w 2020 roku pracownik Politechniki Krakowskiej.

Życiorys

W 1974 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Oleśnicy[2]. W marcu 1979 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Pracując następnie na uczelni, zajmował się metodami numerycznymi kształtowania i projektowania struktur przestrzennych oraz propozycjami ich zastosowań jako systemów konstrukcyjnych przekryć dachowych dużych rozpiętości, budynków wysokich wraz z nowatorskimi metodami ich bezpiecznego posadowienia na gruntach o słabej nośności, a szczególnie na terenach szkód górniczych lub na obszarach aktywnych sejsmicznie; autorski system fundamentu zespolonego jest przełomowym w skali światowej rozwiązaniem technicznym w tym obszarze działań inżynierskich; jest również autorem nowatorskich rozwiązań z zakresu techniki lotniczej i kosmicznej; do najważniejszych jego osiągnięć należy także dwuetapowa metoda rozwiązywania kratownic statycznie niewyznaczalnych oraz metoda deformacji siatki wtórnej, ta ostatnia została opracowana dla potrzeb projektowania kopuł geodezyjnych. Opublikował ponad 240 prac naukowych.

W maju 1982 roku otrzymał stopień naukowy doktora (w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej), w lutym 1993 roku – doktora habilitowanego (na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej), zaś 8 czerwca 2006 roku Prezydent RP nadał mu tytuł profesora.

Od 1998 roku do 2013 roku prowadził własną pracownię projektową, wykonując dokumentacje budowlane różnorodnych rodzajów obiektów architektonicznych.

W latach 1994–2001 kierownik Zakładu Konstrukcji Budowlanych, a w latach 2001–2007 kierownik Zakładu Konstrukcji i Budownictwa Ogólnego na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej; od 2008 roku profesor Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie; w latach 2016–2017 kierownik Pracowni Konstrukcji Budowlanych (A-44); od 1 września 2017 r. kierownik Katedry Konstrukcji i Technik Budowlanych (A-42); od listopada 2015 r. do października 2019 r. kierownik Studiów Podyplomowych „Building Information Modeling – technologie cyfrowe w architekturze i budownictwie”.

Przewodniczący Komisji Architektury i Urbanistyki Oddziału Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu w okresie 2006–2010; został ponownie wybrany do pełnienia tej funkcji kolejno w kadencjach 2011–2014, kadencji 2015–2018, kadencji 2019–2022 oraz w kadencji 2023-2026. Członkostwo Komitetu Architektury i Urbanistyki Polskiej Akademii Nauk (PAN) w kadencjach 2016–2019, 2020–2023 oraz w kadencji 2003–2006.

Uzyskał stypendia naukowe na Uniwersytecie Technicznym w Delft w Holandii (1984/1985) oraz na Uniwersytecie Tokijskim w Japonii (2001/2002).

Wybrane projekty

  • 2003: Kopuła dla Zespołu Centralnego Expo 2010 we Wrocławiu
  • 2005: Centrum Królowej Jadwigi w Bydgoszczy
  • 2005/2006: Centrum Geo Politechniki Wrocławskiej
  • 2006: Zespół basenów w Białogardzie
  • 2007: Przekrycie trybun Stadionu Ludowego w Sosnowcu
  • 2012: GeoDome Sky Tower we Wrocławiu
  • 2015: Ocean Agave – projekt konkursowy
  • 2015: Floating Bay Tower – projekt konkursowy

Patenty

W latach 1982–1992 uzyskał trzy patenty pracownicze na Politechnice Wrocławskiej.

Autorskie rozwiązanie patentowe:

  • „Systemowy fundament zespolony”, Patent Nr 221971, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, patent uzyskany dnia 11 kwietnia 2016 r., zgłoszenie patentowe, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, nr P.394745, dnia 2 maja 2011 r.
  • „Samolot pionowego startu i lądowania”, Patent Nr 243775, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, patent uzyskany dnia 10 czerwca 2023 roku, zgłoszenie patentowe, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, nr P.438888, dnia 06 września 2021 roku.

Publikacje

Opublikował łącznie ponad 240 prac, w tej liczbie mieszczą się trzy monografie.

Spis wybranych publikacji:

  • Floating Platforms For Generating Emission-Free Electric Energy, Journal of Civil Engineering Research & Technology (2024), Volume 6(11): 1-14, DOI: doi.org/10.47363/JCERT/2024(6)171.
  • Two-stage method applied for approximate calculations of selected types of statically indeterminate trusses, International Journal of Computational Methods, 06 February 2020, DOI: 10.1142/S0219876220410042.
  • Examples of applications of two-stage method in calculations of statically indeterminate trusses, International Journal of Computational Methods Vol. 15, No. 5, 2018, DOI: 10.1142/S0219876218440097.
  • Simple method of approximate calculation of statically indeterminate trusses, International Journal of Computational Methods, Vol. 15, Issue 1, 2018, DOI: 10.1142/S0219876218400261.
  • Modele numeryczne w projektowaniu struktur nośnych budynków wysokich, Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, Komitet Architektury i Urbanistyki Polskiej Akademii Nauk, tom LXII, nr 3, 2017.
  • Proposals for the application of space structures in the design of the main support structures of tall buildings, Czasopismo Techniczne, 2-A (8)/2016.
  • Examples of application of principle of superposition in the design of structural systems and in static analyses, Journal of Mathematics and System Science, Vol. 5, No 4, 2015.
  • Structural systems composed of concentric hoops and designed for lightweight domes of large spans, Journal of Civil Engineering and Architecture, Volume 8, No. 9, 2014.
  • Metody numeryczne w modelowaniu struktur przestrzennych. Kształtowanie systemów konstrukcyjnych budynków wysokich, Archivolta, nr 1, 2013.
  • System of combined foundation for tall buildings, Journal of Civil Engineering and Architecture, Vol. 6, No 12, 2012.
  • Metody numeryczne w modelowaniu struktur przestrzennych. Formy przekryć dachowych, Archivolta, nr 4, 2012.
  • Koncepcja systemu konstrukcyjnego budynku wysokiego, Inżynieria i Budownictwo, nr 1, 2012.
  • Combined form of structural system proposed for tall buildings, Taller, Longer, Lighter – Proceedings of IABSE-IASS Symposium, London, 2011.
  • Shaping of space structures. Examples of applications of Formian in design of tension-strut systems, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, ISBN 83-7085-865-1, Wrocław, 2005.
  • Some proposals of structural systems for long span roofs and high-rise buildings, Journal of the International Association for Shell and Spatial Structures, Vol. 40, No 1, 1999.
  • Some proposals of space structures shaping, Proceedings of the International Colloquium: Structural Morphology – Towards the New Millennium, University of Nottingham, August 15-17, 1997.
  • The method of secondary grid deformation, International Journal of Space Structures, Special issue on geodesic forms, Guest editor: T. Tarnai, 1990, Vol. 5, Nos. 3&4, s. 197-212.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Prof. dr hab. inż. Janusz Rębielak, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-10-26].
  2. ↑ Wybitni absolwenci. I Liceum Ogólnokształcące im. J. Słowackiego w Oleśnicy. [dostęp 2017-08-16]. (pol.).
  3. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 października 2014 r. o nadaniu orderów i odznaczeń M.P. z 2015 r. poz. 4.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.