Jaskinia Lisia (Niecka Nidziańska)
| Plan jaskini | |
_plan.jpg) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Położenie | |
| Właściciel |
prywatny |
| Długość |
76 m |
| Głębokość |
2 m |
| Deniwelacja |
5 m |
| Wysokość otworów |
209 m n.p.m. |
| Wysokość otworów nad dnem doliny |
6 m |
| Ekspozycja otworów |
ku S |
| Data odkrycia |
znana od dawna |
| Ochrona i dostępność |
|
| Kod |
(nr inwentarzowy PIG) N-2.12 |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego  | |
Położenie na mapie Polski  | |
 50°25′29″N 20°38′57″E/50,424722 20,649167 | |
Jaskinia Lisia – jaskinia na terenie Niecki Nidziańskiej. Wejście do niej znajduje się w Niecce Soleckiej, na północ od wsi Skotniki Górne (gmina Wiślica), na wschód od rezerwatu przyrody Skotniki Górne, w pobliżu Jaskini w Skotnikach Górnych, na wysokości 209 m n.p.m[1]. Długość jaskini wynosi 76 metrów, a jej deniwelacja 5 metrów[2].
Jaskinia jest pomnikiem przyrody.
Opis jaskini
Główną częścią jaskini jest obszerna sala znajdująca się zaraz za bardzo szerokim otworem wejściowym. Odchodzą od niej:
- na wprost od wejścia dwa korytarzyki, z których jeden, krótki, prowadzi w dół, natomiast drugi nazwany Korytarzem z Norami idzie do niewielkiej Salki z Norami
- na prawo od wejścia krótki korytarzyk prowadzący do zacisku, za którym znajduje się duża Mokra Salka. Odchodzą z niej dwa korytarzyki, z których jeden jest zalany wodą[2].
Przyroda
W jaskini brak jest nacieków. Ściany są wilgotne, rosną na nich glony i mchy. Bywają w niej lisy[2].
Historia odkryć
Jaskinia była prawdopodobnie znana od dawna. Jej pierwszy opis i plan sporządzili K.P. Wołoszyn oraz S. Wiraszka w 1987 roku[2].