Jednostka tyłowa
Jednostka tyłowa – oddział, samodzielny pododdział, zakład (np. szpital, warsztat, laboratorium), składnica (magazyn) służb tyłowych (kwatermistrzowskich i technicznych) – wchodzące w skład związków taktycznych lub operacyjnych bądź podlegające bezpośrednio właściwemu tyłowemu organowi zarządzania[1].
Termin i podział opisany w oparciu o źródła lat 60. i 70. XX w. i typowy dla Sił Zbrojnych PRL. Współcześnie (2025) dalece zmodyfikowany.
Podział jednostek tyłowych
- Według przeznaczenia i podporządkowania[2]
- ogólnego przeznaczenia – podporządkowane bezpośrednio kwatermistrzowi
- specjalizowane – podporządkowane szefom służb
- Według struktury funkcjonalnej[3]
- składy wojskowe (przeznaczone do utrzymywania zapasów materiałowych)
- oddziały transportowe (przeznaczone do dowozu środków materiałowych i przewozu wojsk)
- jednostki wojsk drogowych i kolejowych
- jednostki rurociągów
- pododdziały służby regulacji ruchu i służby dyspozytorskiej
- pododdziały medyczne, szpitale i inne urządzenia medyczne oraz specjalizowany transport sanitarny
- oddziały i urządzenia remontowe
- oddziały łączności tyłów
- urządzenia przetwórcze (np. piekarnie polowe, młyny polowe)
- inne urządzenia przeznaczone do zaopatrywania i obsługi wojsk.
- Według szczebla organizacyjnego[4]
- tyły batalionowe
- tyły pułkowe itd.
- według rodzaju służby[4]
- jednostki służby żywnościowej
- jednostki służby mundurowej,
- jednostki służby materiałów pędnych i smarów itd.
- według szczebla
- oddziały tyłowe
- pododdziały tyłowe
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Laprus (red.) 1979 ↓, s. 154.
- ↑ MEW 1967 ↓, s. I/590.
- ↑ MEW 1967 ↓, s. I/590–591.
- 1 2 MEW 1967 ↓, s. I/591.
Bibliografia
- Jerzy Bordziłowski (red.): Mała encyklopedia wojskowa (A–J). T. I. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
- Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.