Jerzy Grasberg

Jerzy Grasberg
Data i miejsce śmierci

1 sierpnia 1944
Warszawa

Stopień instruktorski

harcmistrz

Organizacja harcerska

ZHP

Jerzy Grasberg (ps. „Jurek”, zm. 1 sierpnia 1944) – polski działacz harcerski żydowskiego pochodzenia, harcmistrz ZHP. Podczas wojny redaktor Biuletynu Informacyjnego i współpracownik Haszomer Hacair. Rozstrzelany w niewyjaśnionych okolicznościach przez Armię Krajową w pierwszym dniu powstania warszawskiego.

Życiorys

Przed wojną Grasberg studiował agronomię w Uniwersytecie Warszawskim[1]. Podczas studiów udzielał się w żydowskim ruchu harcerskim i Związku Harcerstwa Polskiego[2], gdzie poznał m.in. Antka Cukiermana i Aleksandra Kamińskiego[3][1], późniejszego redaktora podziemnej prasy i autora Kamieni na szaniec[4]. W ZHP został instruktorem[2], dosłużył się stopnia harcmistrza[5].

W listopadzie 1940 roku został przesiedlony do getta warszawskiego[6]. Pomimo zamknięcia w getcie, Grasberg został jednym ze współpracowników podziemnego „Biuletynu Informacyjnego[7][3][8][9][1]. Był korespondentem „Biuletynu” z terenu „dzielnicy żydowskiej”[10], a od 1941 także jego redaktorem do spraw żydowskich[3][11]. Donosił m.in. o wielkiej akcji deportacyjnej w getcie w 1942 roku, o warunkach bytowych zamkniętej w nim ludności[12] i o sytuacji Żydów w innych częściach kraju[11]. Tworzył także krótkie notki informacyjne na temat codziennego życia za murami gett[11]. Równocześnie działał także w organizacji Haszomer Hacair i służył jako łącznik z Szarymi Szeregami[10]. W 1942 roku, po utworzeniu Żydowskiej Organizacji Bojowej próbował wstąpić do niej wraz z grupą harcerzy, jednak sprzeciwić się temu miał Mordechaj Anielewicz[1].

W marcu 1943 roku przy pomocy Kamińskiego wydostał się z getta na tzw. „stronę aryjską”[5][13], gdzie ukrywał się wraz z żoną, Lubą Grasberg w domu przy ulicy Pańskiej 5[14][5][1]. Z powodu „niearyjskiego wyglądu” musiał stale pozostawać w mieszkaniu[1].

Mieszkanie opuścił najprawdopodobniej wieczorem 1 sierpnia 1944 roku, z zamiarem przyłączenia się do powstania warszawskiego[13]. Został jednak zatrzymany przez żandarmerię Armii Krajowej i rozstrzelany w niewyjaśnionych dotąd okolicznościach[13]. Wedle większości przekazów został aresztowany jako podejrzany o szpiegostwo lub kolaborację z Niemcami pierwszego dnia powstania warszawskiego[5][8][9][13]. Zdaniem Marka Edelmana żandarmom wydało się podejrzane, że posiadał fałszywe dokumenty oraz broń[9][13].

Nie jest jasne, czy motywy jego zabójców były antysemickie[13], czy padł ofiarą zwykłego nieporozumienia[15], czy też może antyszpiegowskiej psychozy ogarniającej ludność oblężonego miasta[16]. Śmierć Grasberga zaważyła na losach ocalałych bojowników Żydowskiej Organizacji Bojowej, którzy z obawy przed Armią Krajową zdecydowali się przyłączyć do Armii Ludowej[13].

Żona Grasberga przeżyła wojnę[3], dzień przed powstaniem wyjechała z miasta i została odcięta na Pradze[13], gdzie doczekała nadejścia wojsk radzieckich.

Przypisy

Bibliografia