Johann Höhn (starszy)

Johann Höhn, Jan Höhn starszy (ur. w 1607 w Strasburgu, zm. po 19 maja 1664 w Gdańsku^[1]) – niemiecki i gdański medalier.

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej, jego ojciec był ławnikiem, a z zawodu cieślą okrętowym. Zawodu uczył się u Sebastiana Dadlera, z którym później czasem współpracował^[2], a także kopiował niektóre jego medale^[3]. Aktywny zawodowo jako medalier i mincerz był co najmniej od 1635, początkowo w różnych miastach Niemiec. W 1635 pracował w Bydgoszcz dla tamtejszej mennicy. W następnym roku zamieszkał w Gdańsku i z miastem tym związał się do końca życia, zostając jego obywatelem w roku 1641 oraz osiągając tam szczyt swojej kariery medalierskiej^[4].

W roku 1641 wziął ślub z Elżbietą z d. Martin, ich synem był Johann Höhn (młodszy), który również został medalierem^[5].

Uważany jest za czołowego medaliera Gdańska^[6], reprezentuje styl późnego baroku^[7]. Miał wpływ na innych medalierów XVII w., niektórzy z nich kopiowali jego prace^[8]. W Gdańsku tworzył monety, w tym głównie donatywy, a także liczne medale okolicznościowe upamiętniające aktualne wydarzenia w Polsce i Gdańsku oraz medale z wizerunkami polskich władców lub magnatów. Na niektórych donatywach zawarł widoki Gdańska albo jego części. Realizował też wówczas zamówienia na medale dla księcia Fryderyka Wilhelma I i stemple do bicia monet oraz medali dla Rygi. Jest również autorem medali bitych z okazji śmierci Anny pomorskiej oraz Melchiora von Hatzfeldta^[9]. Oprócz dzieł indywidualnych tworzonych dla możnych klientów, miał też przywilej od Gdańska na bicie okolicznościowych medali o większym nakładzie przeznaczone dla większych grup odbiorców^[10].

Medale artysty znajdują się w kolekcjach British Museum^[11], Rijksmuseum^[12], Muzeum Narodowego w Poznaniu^[13], Muzeum Narodowego w Kielcach ^[14] i muzeum Zamku na Wawelu^[15]. Medal wspólnego autorstwa z S. Dadlerem jest w Münzkabinett Muzeum Bodego^[16]. Ponadto w zbiorach Metropolitan Museum of Art oraz Muzeum Wiktorii i Alberta są pojedyncze medale autorstwa Johanna Höhna, ale nie wiadomo czy ojca, czy syna ^[17][18].

• Höhn Jan. W: Bartnicka-Górska H. i in., 1997: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom III. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, str. 94, 95.