Julian Lindenszat
 kapitan lekarz | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 listopada 1888 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
suwalski pułk strzelców |
| Stanowiska |
naczelny lekarz pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Późniejsza praca |
lekarz |
Julian Srul Lindenszat vel Meyer (ur. 6 listopada 1888 w Warszawie, zm. między 16 a 19 kwietnia[1] 1940 w Katyniu) – doktor nauk medycznych, kapitan lekarz rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[2].
Życiorys
Syn Samuela i Racheli z Hufnaglów[3]. Studiował medycynę w Heidelbergu i Charkowie[1]. Absolwent Wydziału Medycznego w Heidelbergu z wyróżnieniem - magna cum laude - o czym poinformowała ówczesna prasa[4]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 lutego 1920 został awansowany do stopnia kapitana lekarza, służył wtedy w suwalskim pułku strzelców[5]. 24 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana w grupie oficerów „z byłych Korpusów Wschodnich i armii rosyjskiej” z dniem 1 kwietnia 1920. Pełnił wówczas służbę w szpitalu Twierdzy Grodno[6]. Następnie przeniesiono go do szpitala wojskowego w Grudziądzu i Warszawie[3].
W 1922 był naczelnym lekarzem 81 pułku piechoty. W stopniu kapitana lekarza przeniesiony do rezerwy. W 1924 jako kapitan lekarz rezerwy (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 406 lokatą) był przydzielony do 1 batalionu sanitarnego[7]. W 1934 posiadał 217 lokatę wśród kapitanów sanitarnych rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, był przydzielony do kadry zapasowej 1 Szpitala Okręgowego i podlegał pod PKU Warszawa Miasto III[8][9].
Znany warszawski lekarz dermatolog[10]. Prowadził prywatną praktykę lekarską, w 1925 jego gabinet zlokalizowany był na ul. Chmielnej 35[11], a następnie w latach 1930–1939 na Marszałkowskiej 111 (Światowid)[12] w Warszawie. Zajmował się chorobami wenerycznymi, skórnymi i „niemocą płciową”. Przyjmował również w Lecznicy Centralnej na Marszałkowskiej 131[13]. Należał do Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej i był uprawniony do głosowania do Rady Izby[14].
Podczas kampanii wrześniowej 1939 został zmobilizowany. 3 września wyruszył w kierunku Brześcia. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku[1]. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego[1] – lista wywózkowa 032/1[3] poz. 42 nr akt 2852[15] z 14 kwietnia 1940[1]. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[1] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu[16][17]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne[18][19]. Zidentyfikowany podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców[20] w 1943 pod numerem 2791[21][22][3] – dosł. opisany jako Lindenszat Juljan (raport dzienny z 22 maja 1943)[1]. Przy jego szczątkach znaleziono: legit. osob. MSWojsk., książeczkę oficerską oraz prawo jazdy z Warszawy[23][24][25]. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02791[24] – wskazany jako Lindenszat Srul Julian. Nazwisko Lindenszata znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 159 oraz w Nowym Kurierze Warszawskim nr 154 z 1943 oraz w Nowym Czasie nr 75[26].
21 grudnia 1939 w Nowym Kurierze Warszawskim ukazało się ogłoszenie „Dr. Lindenszat, kapitan rezerwy, wyruszył 3 września do Brześcia poszukiwany przez żonę. Łaskawe wiadomości: EIoktoralna 7 m. 3"[27].
Nazwisko Juliana Lindenszata (jak i innych oficerów Wojska Polskiego wyznania mojżeszowego) zostaje przywoływane w związku z sytuacją związaną z pomnikiem katyńskim w Jersey City[28][29][30].
Życie prywatne
Był żonaty, miał dzieci[3][1]. Mieszkał w Warszawie[1], przy ul. Chmielnej 35[14].
Przed 1939 posiadał polisę w Prudential Assurance, po 1997 roszczenie zostało zaspokojone[31].
Upamiętnienie
- Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora[32]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007[33] w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
- Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
- Jest jednym z kilkuset lekarzy pochowanych na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu i upamiętnia go tabliczka epitafijna nr 2052[34].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 460.
- ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 156.
- 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 348.
- ↑ „Nowa Gazeta : poświęcona wszelkim zjawiskom życia społecznego” (R.8, nr 390), 26 sierpnia 1913, s. 1.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, nr 7), MSWojsk, 28 lutego 1920, s. 115.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, Nr 38), MSWojsk., 6 października 1920, s. 955.
- ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 1022, 1103,.
- ↑ קצינים יהודים בצבא פולין | מוזיאון הלוחם היהודי במלחה"ע ה - 2 [online], מוזיאון הלוחם היהודי במלחמת העולם ה - 2 [dostęp 2019-03-01].
- ↑ Dziennik Oficerski Rezerw, Warszawa: MSWojsk., 1934, s. 215, 731.
- ↑ Lista Żydów - ofiar zbrodni katyńskiej | Virtual Shtetl [online], sztetl.org.pl [dostęp 2019-03-01].
- ↑ Informator leczniczy Rzeczypospolitej Polskiej oraz przewodnik po uzdrowiskach i letniskach, Warszawa 1925, s. 116.
- ↑ „ABC : pismo codzienne informuje wszystkich o wszystkim” (R.5, nr 229), 18 sierpnia 1930, s. 4.
- ↑ „Nasz Przegląd : organ niezależny” (R.17, nr 162), 11 czerwca 1939, s. 25.
- 1 2 „Dziennik Urzędowy Komisarjatu Rządu na M. Stoł. Warszawę” (R.9, Nr 51, (1356)), Warszawa, 22 sierpnia 1928, s. 7.
- ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 668.
- ↑ 20 lat temu otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu - Redakcja Polska - polskieradio.pl [online], polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. LIII.
- ↑ Historia Zbrodni Katynskiej [online] [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Pierwsze ekshumacje w Katyniu. "Wszystko było przesiąknięte zapachem śmierci" - Historia [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Instytut Pamięci Narodowej - Kraków, Niemcy w Katyniu w 1943 roku, „Instytut Pamięci Narodowej - Kraków” [dostęp 2025-01-20] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-06] (pol.).
- ↑ Auswärtiges Amt, „Amtliches Material zum Massenmord von Katyn“, 1943, s. 240 [dostęp 2025-01-22] (niem.).
- ↑ Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 2025-01-20].
- ↑ Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie [online], lublin.ap.gov.pl [dostęp 2018-08-13] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-07] (pol.).
- 1 2 Mariusz Olczak (red.), Katyń. Listy ekshumacyjne i dokumenty Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża 1943–1944., koszalin.ap.gov.pl, s. 245, ISBN 83-89986-91-4 [dostęp 2025-01-22] (pol.).
- ↑ Lista imienna zaginionych w ZSRR polskich jeńców wojennych z obozów Kozielsk - Ostaszków - Starobielsk, „Orzeł Biały. Polska walcząca o wolność.” (51 (337)), pbc.uw.edu.pl, 18 grudnia 1948, s. 4 [dostęp 2025-01-22] (pol.).
- ↑ „Nowy Czas” (R.5, nr 75), Jędrzejów: „Kurier Kielecki”, 2 lipca 1943, s. 1.
- ↑ „Nowy Kurier Warszawski” (62), 21 grudnia 1939, s. 6.
- ↑ Pomnik w Jersey City. Kukiz publikuje listę zabitych Żydów [online], www.rp.pl [dostęp 2019-03-01] (pol.).
- ↑ Kukiz o Fulopie: Arogancki, antypolski cham, a do tego Żyd-antysemita, kuriozum [online], wiadomosci.dziennik.pl [dostęp 2019-03-01].
- ↑ April 19, Sponsored by The National Katyn Memorial Foundation The Embassy of the Republic of Poland - PDF [online], docplayer.pl [dostęp 2019-03-01].
- ↑ http://www.prudentialreports.com/~/media/Files/P/Prudential-V2/content-pdf/policy-holders-as-at-19-jan-2017-en.pdf
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 45 [dostęp 2025-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
- ↑ Lekarze pochowani na cmentarzu w Katyniu [online], www.oil.org.pl [dostęp 2025-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-06] (pol.).
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw. Warszawa. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 1934
- Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
- Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.