Kościół św. Andrzeja Boboli w Gdańsku

Kościół św. Andrzeja Boboli
w Gdańsku

nr rej. A-1212 z dnia 19.05.2000 r.[1]
kościół parafialny
widok ogólny
Państwo	Polska
Województwo	pomorskie
Miejscowość	Gdańsk
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Parafia	św. Krzyża
Wezwanie	św. Andrzeja Boboli
Historia Data rozpoczęcia budowy 1913 Data zakończenia budowy 1916 Data poświęcenia 1916 (jako ewangelicki) 1945 (jako katolicki) Aktualne przeznaczenie parafialny kościół jezuitów Poprzednie wyznanie luteranizm (do 1945)
Dane świątyni Styl neobarok Architekt Hermann Phleps Świątynia • materiał bud. • cegła Wieża kościelna • liczba wież 1 Ołtarz • liczba ołtarzy 3 Liczba naw 1
Położenie na mapie Gdańska Kościół św. Andrzeja Boboli w Gdańsku
Położenie na mapie Polski Kościół św. Andrzeja Boboli w Gdańsku
Położenie na mapie województwa pomorskiego Kościół św. Andrzeja Boboli w Gdańsku
54°22′59″N 18°37′10″E/54,383056 18,619444

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we Wrzeszczu Dolnym, w Gdańsku. Należy do dekanatu Gdańsk-Wrzeszcz archidiecezji gdańskiej.

Świątynia została wzniesiona w latach 1913–1916 w stylu neobarokowym jako ewangelicki kościół Chrystusa (niem. Christuskirche). Kamień węgielny został położony w dniu 4 czerwca 1913 roku, natomiast w dniu 31 lipca 1916 roku nastąpiło otwarcie i poświęcenie kościoła. Podczas uroczystości obecna była para książęca: następca niemieckiego tronu Wilhelm Hohenzollern razem z żoną Cecylią Mecklenburg-Schwerin. Ta księżniczka ufundowała dla świątyni m.in. chrzcielnicę oraz ozdobne egzemplarze Pisma Świętego – jeden do odprawiania nabożeństw, drugi do biura parafialnego. Kościół przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń. Po opanowaniu Gdańska przez wojska sowieckie, w świątyni mieścił się obóz przejściowy dla jeńców niemieckich. Dzięki staraniom ojca Brunona Pawelczyka, kościół stał się własnością zakonu jezuitów. W dniu 15 kwietnia tegoż roku budowla została oficjalnie poświęcona i otwarta, otrzymując obecne wezwanie. W dniu 20 kwietnia wojewoda Stanisław Okęcki wydał zgodę na przekazanie świątyni zakonnikom. W dniu 5 sierpnia, po wyjeździe ludności i duchowieństwa niemieckiego jezuici objęli parafię w całości. W dniu 24 maja 1948 roku został uroczyście poświęcony obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Kościół nazywany jest Dużym, dla odróżnienia od kościoła pomocniczego św. Krzyża, zwanego Małym^[2].

Na wieży wiszą 2 dzwony. Upamiętniają poległych w latach I wojny światowej. Nie posiadają zachowanych napisów, ale mają tabliczki potwierdzające odlanie ich w niemieckim Torgau^[3].