Kościół św. Franciszka w Głogówku

Kościół świętego Franciszka

nr rej. 943/64 z dnia 11.12.1964[1]
kościół klasztorny
widok ogólny
Państwo	Polska
Województwo	opolskie
Miejscowość	Głogówek
Adres	ul. Klasztorna
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Parafia	św. Bartłomieja
Wezwanie	św. Franciszka
Wspomnienie liturgiczne	4 października
Historia Data zakończenia budowy XIII wiek Aktualne przeznaczenie kościół klasztorny
Dane świątyni Styl gotycki Świątynia • materiał bud. • cegła Wieża kościelna • liczba wież 1 Ołtarz • liczba ołtarzy 3 Liczba naw 1+transept Organy • liczba głosów • liczba manuałów 26 2+P Dzwonnica • nazwa dzwonu zwarty Dzwon Ósmej Godziny
Położenie na mapie Głogówka Kościół świętego Franciszka
Położenie na mapie Polski Kościół świętego Franciszka
Położenie na mapie województwa opolskiego Kościół świętego Franciszka
Położenie na mapie powiatu prudnickiego Kościół świętego Franciszka
Położenie na mapie gminy Głogówek Kościół świętego Franciszka
50°21′15,57″N 17°51′37,77″E/50,354325 17,860492

Kościół świętego Franciszka – rzymskokatolicki kościół należący do prowincji św. Antoniego z Padwy i bł. Jakuba Strzemię Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych.

Budowa świątyni jest związana ze sprowadzeniem w 1264 roku przez księcia opolskiego Władysława Opolczyka franciszkanów do miasta. W tym okresie został wzniesiony pierwszy kościół oraz wybudowany został klasztor. W wyniku kolejnych wojen oraz pożarów i spowodowanych przez nie zniszczeń, świątynia była konsekwentnie odbudowywana i rozbudowywana (Domek Loretański, kaplica św. Antoniego oraz ramiona transeptu). W drugiej połowie XVIII wieku wnętrze wzbogaciło się o barokowe dekoracje wykonane przez Franciszka Sebastiniego (polichromie i część obrazów) oraz Jana Schuberta (wystrój rzeźbiarski). W czasie sekularyzacji franciszkanie zostali zmuszeni do opuszczenia miasta, a świątynia pełniła funkcję kościoła filialnego. Na początku lat 50 na ścianach i sklepieniach kościoła zostały wykonane nowe freski. Autorami ich byli artyści z Krakowa: Tadeusz Brzozowski, Jarosław Sowiński oraz Barbara Gawdzik. Freski w stylu były nowoczesne, nawiązywali też stylistycznie do charakterystycznej kreski baroka i rokoka. Zostały one dobrze przyjęte przez mieszkańców oraz Ministerstwo Kultury i Sztuki^[2].

W 1963 roku ponownie został utworzony klasztor w mieście. Od tego czasu świątynia i jej wyposażenie są remontowane^[3].

Wyposażenie świątyni powstało głównie w XVIII wieku. Należą do niego m.in. ołtarz główny w stylu rokokowym z obrazem Józefa Luxa z Opawy z 1751 roku ufundowany przez Henryka Ferdynanda Oppersdorffa, ołtarze boczne oraz ambona w stylu rokokowym z posągami Boga Ojca i Mojżesza w zwieńczeniu baldachimu^[4].

Organy zostały wybudowane przez Paula Berschdorfa w 1913 roku, w szafie i z zachowaniem elementów instrumentu Reinholda Hundecka z 1881 roku^[5].

Dyspozycja instrumentu:

Na kościelnej wieży znajduje się jeden z największych dzwonów w okolicy. Dzwon ordynacki zw. Dzwonem Ósmej Godziny swoją nazwę przyjął od godziny ósmej, kiedy to codziennie rano dzwonił. W 1649 roku za 5651 guldenów hrabia Jerzy III Oppersdorff odkupił go od rady miejskiej Ziębic. Do dziś na jednej z kamienic w tym mieście odnaleźć możemy sgraffito upamiętniające sprzedaż dzwonu. Dźwięki dzwonu usłyszeć można było także w czasach klęsk żywiołowych, w okresie wielkanocnym, podczas procesji Bożego Ciała i w czasie pogrzebów członków rodziny Oppersdorffów. Codziennie o ósmej godzinie dzwonił w intencji wszystkich umierających w danym dniu. Dzwonił tak przez wiele lat. W XVIII wieku został uszkodzony w czasie pożaru i zaistniała konieczność ponownego odlania. W czasie II wojny światowej razem z innymi dzwonami został wywieziony do Niemiec. Mieszkańców Głogówka ucieszyła wieść, że Dzwon Ósmej Godziny odnaleziono w 1949 roku na składowisku dzwonów w Hamburgu. Hrabia Wilhelm Hemna von Oppersdorff przyczynił się do tego, że przewieziono go do miasta Fuldy. W tym patronackim dla Głogówka mieście od 1950 roku dźwiękom dzwonu przysłuchiwali się mieszkańcy Fuldy i przyjezdni goście z Polski. W 1994 roku umieszczono go w katedralnym ogrodzie klasztoru i tam czekał na powrót do ojczyzny. Dzięki staraniom wielu ludzi 6 czerwca 2001 roku instrument powrócił do kościoła św. Franciszka. Serce dzwonu cały czas leżało w wieży klasztornej. Uroczyste poświęcenie ponownie zamontowanego dzwonu nastąpiło 23 czerwca 2001 roku^[6][7][8][9].