Kościół św. Katarzyny Sieneńskiej w Choryni

Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej

nr rej. 1642 z 18.07.1997[1]
kościół parafialny
widok ogólny
Państwo	Polska
Województwo	wielkopolskie
Miejscowość	Choryń
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
parafia	św. Katarzyny Sieneńskiej w Choryni
Wezwanie	św. Katarzyny Sieneńskiej
Wspomnienie liturgiczne	29 kwietnia
Historia Data zakończenia budowy 1851
Dane świątyni Styl neogotyk romantyczny Świątynia • materiał bud. • cegła Ołtarz • liczba ołtarzy 3 Liczba naw 1
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kościan Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej
Położenie na mapie Polski Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej
Położenie na mapie powiatu kościańskiego Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej
52°02′24,4″N 16°46′05,3″E/52,040111 16,768139

Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej w Choryni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krzywiński archidiecezji poznańskiej).

Jest to świątynia wzniesiona w 1851 roku i ufundowana przez Józefa Taczanowskiego, ówczesnego dziedzica Choryni. Kościół reprezentuje styl neogotyku romantycznego, jest orientowany, murowany, pierwotnie był nieotynkowany. Budowla została otynkowana już w latach 1969-1970. Wybudowano ją na planie prostokąta z pięciokątnie zamkniętą absydą od strony wschodniej i prostokątną kruchtą od strony zachodniej. Od strony południowej jest dostawiona kaplica grobowa Taczanowskich, obecnie pełniąca rolę zakrystii. Okna i portale są ostrołukowe. Dach kościoła jest dwuspadowy i ozdobiony sygnaturką, pokryty jest dachówką. Wnętrze nakryte jest stropem kasetonowym odnowionym w latach 1969-1970, pod nim jest umieszczony namalowany fryz z wizerunkami świętych i błogosławionych polskich.

Ołtarz główny w stylu klasycystycznym ujęty jest parą kolumn z głowicami z liśćmi akantu, pomiędzy nimi znajduje się obraz św. Katarzyny Sieneńskiej. Do ciekawych zabytków należą również: chrzcielnica kielichowa pochodząca z XVII wieku oraz obrazy ludowe powstałe w XIX wieku namalowane gwaszem: Matka Boska z Dzieciątkiem i św. Barbara^[2].