Kościół św. Marii Magdaleny w Sandomierzu

Kościół św. Marii Magdaleny
Ilustracja
Kościół i klasztor na fragmencie obrazu pt. Widok Sandomierza od strony Wisły autorstwa Józefa Szermentowskiego, olej, 1855 r.
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Miejscowość

Sandomierz

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Wezwanie

św. Marii Magdaleny

Położenie na mapie Sandomierza
Mapa konturowa Sandomierza, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Marii Magdaleny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Marii Magdaleny”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Marii Magdaleny”
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa konturowa powiatu sandomierskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Marii Magdaleny”
Ziemia50°40′41,372″N 21°44′54,218″E/50,678159 21,748394

Kościół św. Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół, który znajdował się w Sandomierzu, powstały w średniowieczu w obrębie nowo ulokowanego miasta, rozebrany w 1860 roku.

Historia

Obraz Matki Bożej Różańcowej w kościele św. Jakuba – Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej – jedna z nielicznych pozostałości po kościele św. Marii Magdaleny

Po zniszczeniu miasta przez najazd wojsk mongolsko-tatarskich w 1260 roku postanowiono zlokalizować Sandomierz bliżej skarpy wiślanej. Decyzją Leszka Czarnego w 1289 roku oddano Zakonowi Kaznodziejskiemu kościół św. Marii Magdaleny, znajdujący się w obrębie nowych murów miejskich. Konwent św. Marii Magdaleny miał zapobiec sytuacji z przeszłości, kiedy to w 1260 roku wymordowano wszystkich zakonników konwentu św. Jakuba. Stąd w 1289 roku książę Leszek Czarny, za zgodą Witkona - wójta sandomierskiego oraz mieszczan, ofiarował klasztorowi św. Jakuba plac wewnątrz murów miejskich Sandomierza[1]. Od tej daty mierzy się powstanie klasztoru św. Marii Magdaleny. Pierwszy murowany kościół i klasztor powstał tu w latach 1334-1368[2]. W 1399 roku został rozbudowany przez prowincjała dominikanów Andrzeja Ruteni[3]. Z biegiem czasy zakonnicy z Marii Magdaleny coraz bardziej uniezależniali się od macierzystego konwentu i w 1645 roku klasztor Marii Magdaleny stał się odrębnym konwentem. Zależność od klasztoru św. Jakuba podkreślana była daniną płaconą przez klasztor Marii Magdaleny w wysokości 10 złotych. Konwent Mari Magdaleny istniał do 1807 roku, gdy nieliczni zakonnicy zostali przeniesieni do klasztoru św. Jakuba. W 1809 roku utworzono w budynkach klasztornych magazyny, a w 1860 roku kościół św. Marii Magdaleny został rozebrany.

Nieliczne pozostałości wyposażenia kościoła św. Marii Magdaleny zostały przeniesione do kościoła św. Jakuba. Materiał zrujnowanego kościoła posłużył do budowy sandomierskiego Pałacu Biskupiego. Zachowało się jedynie tzw. ucho igielne, czyli furta dominikańska, która łączyła oba klasztory wytyczoną drogą przez Wąwóz Świętojakubski. Zarys fundamentów kościoła Mari Magdaleny jest wybrukowany kolorową kostką na placu przy sandomierskim Urzędzie Miasta, który mieści się w dawnych budynkach klasztornych.

Zobacz też

Bibliografia

Przypisy

  1. ↑ M. Buliński, Monografia miasta Sandomierza, Warszawa 1879, s. 372.
  2. ↑ S. Makarewicz, Podominikański kościół i klasztor św. Jakuba Apostoła w Sandomierzu, Sandomierz 1979, s. 118.
  3. ↑ M. Buliński, tamże, s. 373.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.